GIAOURO-VISSI-OFF

Έλεγα να μην έλεγα για την Γιουροβίζιον αλλά δεν μπορώ αγάπη μου να τον κρατήσω κλειστόνε τον καταπιόνα μου! Όχι μετά τα τέρατα που άκουσα! Και ΔΕΝ μιλάω για τα τερατούλια της Φινλανδίας. Πφ! Σιγά καλέ μη τους χυθεί ο γάλας των Lordi! Λες και βγήκανε από πολυκαιρισμένη κόπια απ’ το Thriller του Μιχαλάκη του Τζάκσον. Θρας ντεθ σπιντ μέταλ έχουτε ακούξει? ΕΚΕΙ να δεις αγάπη μου τέρατα και σημεία. Να μην μπορείς να ξεχωρήξεις αν ο τραγουδιστής τραγουδάει ή του κόλλησε η βανίλια υποβρύχιο στην επιγλωττίδα και προσπαθεί να την φτύσει ρευόμενος το κυριλικό αλφάβητο απ’ την ανάποδη.



Να μου δείχνανε έναν Μέριλιν Μάνσον να πω, ναι, μάλιστα κύριοι Γιουροβίζιονόβιοι μου, πήγαμε μακριά. Αλλά με τα τερατούλια (αχμουτο το ατιμούτσικο!) που πα ρε καραμήτρο και μου θίγεσαι? Ούτε τα Ντίτζιμον τέτοια γλύκα μωρέ!

Για αυτό και βγήκανε. Γιατί ήτανε πολίτικαλυ κορέκτ αγάπη μου. Ούτε Bring Your Daughter To The Slaughter (Iron Maiden παρακαλώ) ούτε Creeping Death (Metallica) ούτε Satans Child (Danzing) ούτε Breaking The Law (Judas Priest) ούτε καν κοντά σε ένα Eat The Rich (Motorhead).

Hard Rock Halleluiah κύριοι. Και Ροκ και Αλελούια. Ροκ = δύναμη = ζωντάνια. Αλελούια = Αλελεούια = ζήτω = μπράβο = δώσε κι άλλο μάστορα.

Πιο κλιν κάτ «μεταλλικό» κομμάτι μπορεί και να μην ματατραγουδήθηκε. Τώρα που το σκέφτομαι, τα αμερικανά έχουν και Κρίστιαν Ροκ και … Κρίστιαν Μέταλλ.(!!!) (Θου Κύριε…, αν υπάρχεις) Αλλά αυτά είναι στο Αμέρικα.

Έτσι λοιπόν η «επανάσταση» ήτο αναίμακτος.

Αν βγάλεις από την κορυφή τους Lordi, τα υπόλοιπα τραγουδάκια ήταν όπως ακριβώς θα ήτανε αν δεν έμπαιναν καν οι Lordi στη Γιουροβίζιον. Ποπάκια και πάλι Ποπάκια.

Ρωσία, Ρουμανία, Αγγλία, θα χορευτούν μέχρι τελικής πτώσεως το καλοκαιράκι και πάω και στοίχημα.

Αλλά, αγάπη μου, τι ήταν αυτό με το Ελλάντα φέτο? Τι ερμηνεία ήταν αυτή? Τι χτύπημα «έχω-ξεχάσει-τη-μπετονιέρα-στο-γρήγορο» περφόρμανς ήταν τούτη από την Εθνική μας Εκπρόσωπο? Ααα δεν μπορώ να τα κρατήσω άλλο! Θα βγάλω την Κατίνα από μέσα μου!

Μα που νόμιζε πως θα τραγουδήξει η Άννα Μας? Στην παραλιακή? Καπνοί και μια άδεια πίστα! Τέτοια σιγουριά? Τέτοιο «το έχω»? Τέτοιο «σαν και μένα καμιά»? Τέτοιο «ουάν ολντ γούμαν σόου»?
Και τι σόου! Σε καραόκε μπαρ έχω δει καλύτερες περφόρμας. Να μην πω για ντραγκ σόου και την κάνω επενδύτη αποκεκωμβιωμένο την έρμη. Ολοφάνερο το πλέϋ μπακ της αγάπη μου, και ΔΕΝ της πάει.
Όχι αγάπη μου, με τόσο κούνημα το μικρόφωνο (σαμπώς χρειαζότανε μικρόφωνο?) χαρά μου, δεν θα ακούγαμε τραγούδι, σαν να ψάχναμε στα μεσαία για την Ντόϊτσε Βέλε θα το ακούγαμε, ΑΝ το τραγουδούσε εκείνη την αποφράδα ώρα του τελικού.
Αμ τα τρέμολο της? Τι τα ‘θελε τα έρμα? Να ακούμε βιμπράτο από τα ηχεία και ο λαιμουδάκος της να μην λέει να κουνηθεί? (κατάρα στον καμεραμανατζή!)

Τελικά τα μόνα πράγματα που έλειπαν, φανερά και ξάστερα, αγάπη μου, ήταν ένας καθρέφτης μπροστά της, να γυαλίζεται, ένας να χτυπάει μια φανταστική ντραμς (air drums), ένας να παίζει μια φανταστική ροκ κιθάρα (air guitar) και μια βούρτσα αντί μικροφώνου(Air Beneath My Wings – Demis Rousos).

Τότε, ίσως, να νικούσαμε τα τερατούλια της Φινλανδίας στο ίδιο τους το παιχνίδι.

Άχχχχ… τα ‘πα και ξαλάφρωσα.

Everything I hate
Everything you do
Everything I fear
Everything on you...

Απέδειξε μου τ’ αυταπόδεικτο

Συνοθυλεύματα σκέψεων γεμίζουν τις έλικες του εγκεφάλου μου. Οι συνάψεις μου πιάνουν φωτιά, σπινθιρίζουν σαν ηλεκτρομοτέρ με φαγωμένα καρβουνάκια, μόνο που, όπως το μοτέρ έτσι κι ο εγκέφαλος μου είναι σε νεκρά. Δε λέει να βάλει πρώτη, δευτέρα έστω, κι ας ξεκινήσουμε με σπινιάρισμα.

Ένα δωμάτιο που δε λέω να τελειώσω το βάψιμο του, ένα αμάξι που πλένω μόνο απ’ έξω, ένα κεφάλαιο στα τελειώματά του, ένα βιβλίο που δε λέω να κάνω ούτε το σκαρίφημα του, ράφια που δε λέω να τοποθετήσω, βιβλία πεταμένα εδώ κι εκεί, εφημερίδες στο σελοφάν τους, μια σοκολάτα μισοτελειωμένη να με κοιτάει όλο παράπονο από την άκρη του γραφείου μου, ο υπολογιστής που ακόμα να του κάνω το φορμάτ του, ένα εργαστήρι σε κατάσταση ήρεμου πανικού, οι πόρτες του υπογείου ακόμα με το αστάρι τους, τα λούκια ακόμα περιμένουν πότε θα τα κολλήσω, ιδέες, ιδέες, ιδέες.

Αν όσα πράγματα ξεκινούσα τα τελείωνα … Αν …

Θα ήμουν Εγώ?

Νυστάζω συνέχεια. Δεν έχω διάθεση ούτε για τσατ. Έχω να κάνω login βδομάδες. Δε θέλω να αναλωθώ πάλι σε λογοπαίγνια και ατέρμονες κοινοτυπίες. Το βαρέθηκα.

Το μόνο που με κρατά σε εγρήγορση είναι ο πρώτος καφές που πίνω στο αμάξι πηγαίνοντας, καθυστερημένα ως συνήθως, το πρωί για δουλειά. Μετά, όλα μοιάζουν σαν να μπαίνουν σε ένα καλειδοσκόπιο με διαφορετικές αποχρώσεις και ιξώδη μελάσας. Τίποτα το καινούργιο, τίποτα το συνταρακτικό. Όλα βαρετά. Όλα ανούσια. Όλα επαναλαμβανόμενα. Θέλω να κόψω και τα υπόλοιπα χόρτα έξω από το συνεργείο. Ξέρω πως δε θα με αφήσουν.
Γαμώτο. Τελικά η μόνη δουλειά που ίσως θα ήμουν χαρούμενος να κάνω είναι τον χαμάλη. Να ιδρώνω και να πονάω από την κούραση. Να διψάω για λίγο νερό αλλά να σκέφτομαι πως έχω να τελειώσω το φόρτωμα και να το αφήνω για αργότερα.

Λες να είναι αργά για μια αλλαγή καριέρας?

Ποθώ να ξυπνήσω ξεκούραστος ένα πρωί. Θυμάμαι δύο φορές να μου έχει συμβεί αυτό στη ζωή μου. Κρυστάλλινη διαύγεια μυαλού και όρασης. Τραγικά αστείο. Έχω μυωπία.

Ο Λύκος Στην Αντάρα Χαίρεται

Και ναι …δεν μπορώ να σταματήσω να γελάω. Κώδικας Ντα Βίντσι σε παγκόσμια πρεμιέρα σήμερα και έχει γίνει ο τρελός χαμός από τους παρα-εκκλησιαστικούς-παρα-θρησκευτικούς. (Παρένθεση. Παραεκκλησιαστικός και εκκλησιαστικός είναι ένα και το αυτό, απ τη στιγμή που γίνεται με την ανοχή της Εκκλησίας. Κλείνει η παρένθεση)

Ρασοφόροι, μυστακοφόροι και γενειοφόροι μαζί με μαντηλοφορούσες και ευαγγελιοκρατούσες (γελοιοφόροι στην ουσία ούλοι τους) κραδαίνοντας Βυζαντινά λάβαρα και Ελληνικές Σημαίες κάνανε μάζωξη στην Πλατεία Συντάγματος για να αποτρέψουνε την προβολή της Ταινίας (και όχι ντοκυμαντέρ, το τονίζω) Κώδικας Ντα Βίντσι.

Αλλά, θα μου πεις, και με τον Τελευταίο Πειρασμό τα ίδια δεν είχανε γίνει? Βασικά, όχι. Τότε είχανε μπει μέσα σε αίθουσες και τα κάνανε λίμπα. Τώρα είμαστε κυριλέ. Μαζεύουμε υπογραφές και κονταροχτυπιόμαστε ανταλλάσσοντας λάβρους χαρακτηρισμούς σε τηλεοπτικά πάνελ. (Γέλως μέχρι δακρύων)

Το βιβλίο έχει γίνει γκράντ σουξέ εδώ και καιρό. Το διάβασα πέρυσι στα αγγλικά (δόξα τω Ίντερνετ) και μπορώ να ομολογήσω πως με συνεπήρε. Όχι για τις θεωρίες του περί μυστικών εντός της Εκκλησίας, ούτε για το πώς οι Μυστικές Κοινωνίες διαφύλαξαν το Μυστικό του Αγίου Δισκοπότηρου για 2000 χρόνια. Με συνεπήρε γιατί έχει δύο κεντρικούς χαρακτήρες με ειδίκευση στη γλώσσα και τους κώδικες.
Ποσώς με ενδιαφέρει αν όντως υπάρχει απόγονος του Ιησού εν ζωή. Ποτέ δεν δέχτηκα τα «κληρονομικά προνόμια» των Βασιλικών Οίκων, δημοκρατοαναρχικός ων, γιατί να το κάνω για κάποιον άλλο, για οποιονδήποτε άλλο?
Άλλωστε, αυτά που «αποκαλύπτονται» εντός του βιβλίου, είναι γνωστά στους κύκλους των μελετητών της Χριστιανικής θρησκείας και δεν θα έκαναν ούτε ένα φρύδι να ανασηκωθεί, αν λεγόντουσαν σε μία διάλεξη με θέμα «Η Μαγδαληνή και η Γυναίκα στην Πρώτο Χριστιανική Ιστορία» π.χ.

Στο θέμα μας όμως.
Οι Χριστιανοί (Μαχόμενοι, Μαινόμενοι, Μπαρουτιασμένοι και Θιγμένοι αντάμα) σήμερα κάνανε φιέστα. Λες και τα 2 χρόνια που κυκλοφορεί το βιβλίο δεν το ξέρανε. Σήμερα τους ήρθανε τα γάλατα. Αλλά τι να κάνουμε όμως? Θέλουν κι αυτοί τον Κακό τους. Τον Ιούδα τους (Παρένθεση. Που πας κύριος και μας χαλάς τη μαγιονέζα με το Ευαγγέλιο του Ιούδα? Τι θα κάνουμε εμείς χωρίς τους βαρβάρους μας και τον Ιούδα τον Προδότη μας? Ε? Κλείνει η παρένθεση), τον Χριστιανό Σαλμάν Ρουσντί τους, τον Τρομοκράτη τους και τον Σαντάμ τους. Γιατί, ως γνωστόν, πως θα φανεί η «καλοσύνη» μας χωρίς κακούς? Πως θα θιχτεί το χριστεπώνυμον πλήθος άμα δεν υπάρχει ένας που να το θίγει? Άλλοι πάνε γήπεδο. Αυτοί πάνε Σύνταγμα.

Ο ίδιος ο Νταν Μπράουν δήλωσε και δώστε βάση στο τι είπε, "All of the art, architecture, secret rituals, secret societies, all of that is historical fact." Μετάφρασις, «Όλα τα ζωγραφικά έργα, η αρχιτεκτονική [εννοώντας τα μυστικιστικά σύμβολα ενσωματωμένα στη διακόσμηση και τη διευθέτηση των ναών], οι μυστικές τελετές, οι μυστικές κοινωνίες, όλα αυτά είναι ιστορικά γεγονότα.» Τρε ντιπλοματίκ ο μεσιέ Νταν. Ούτε κουβέντα για απογόνους του Ιησού. Βρήκε πάτημα και τσάμπα διαφήμιση, μαλάκας είναι να το χαλάσει? Ετοιμάζει και το δεύτερο του βιβλίο σαν συνέχεια του Κώδικα και φυσικά ράβει καινούργιες τσέπες.

Έρχομαι τώρα εγώ και ερωτώ, οι Θιγμένοι Πιστοί θα ζητήσουν την απαγόρευση ΚΑΙ του DVD ή μόνο της προβολής σε αίθουσες κινηματογράφου? Γιατί δεν ζήτησαν την απαγόρευση της δημοσίευσης του Βιβλίου? Πως του φάνηκε του Χριστόδουλου ο Τομ Χανκς? Ήταν καλύτερος στο Πράσινο Μίλι ή όχι?

Πέρα από την πλάκα, είδα σχετικά πρόσφατα τον Τελευταίο Πειρασμό και πραγματικά, για ακόμα μία φορά, έκανα τη διαπίστωση πως ο Νικόλας ο Καζατζάκης ήταν πιο θρήσκος και από τον πλέον βαμμένο «πιστό». Δυστυχώς, όπως και στο Τα Πάθη Του Ιησού του Μελ Γκίμπσον, η προσοχή στράφηκε αλλού. Μόνο οι Μόντυ Πάϊθον την έβγαλαν καθαρή με το The Life Of Brian.

Παραφράζοντας κάποιον άλλο κλείνω λέγοντας, Δόξα τω Θεώ, είμαι Άθρησκος.

Π'τάνα Τεκνόλοτζι

Σήμερα είμαι εξοργισμένος. Οι λόγοι πολλοί, η πεθερούλα μου, η μανούλα μου (οι Γιαγιάδες που λέγαμε πριν από κανά δυο Post αν θυμάστε), η σύζυγος, ο ουρανός που σήμερα που βγήκα να πλύνω εγώ τ’ αμάξι βρήκε να βρέξει, το ότι έκανα 4 ώρες για να σετάρω τον καινούργιο σκληρό και τελικώς έκανα λάθος στο σύστημα αρχείων και τέλος 2 Trojan που (ευτυχώς) βρέθηκαν από το McAfee αλλά (δυστυχώς) μετά χρειάστηκε σκανάρισμα το μηχάνημα και φτου κι απ την αρχή. Α ναι, έσπασα και δύο ποτήρια από το «καλό» σερβίτσιο.

Η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι ήταν άλλη όμως. Σε κάποιο σημείο της ημέρας συνειδητοποιώ πως έχω πλύνει και ξαναπλύνει και ξαναπλύνει στο νεροχύτη της κουζίνας καμιά 15αρια μπουκάλια. Τόσα και τόσα πράματα φτιάχνει η βιομηχανία. Χάθηκαν τα μπιμπερό μιας χρήσης ρε γαμώτο?

Χαζο-μπαμπάδες με ρούμι

Πάνε δύο βδομάδες τώρα που είμαι πατέρας. Περίεργο? Παράξενο? Κρυπτικό και ερεβώδες? Δ.Γ.Δ.Α. ? Άντε να τα βάλεις σε τάξη. Κάτι για το οποίο φημίζομαι μεν, βγάζω φλύκταινες όταν «πρέπει να» το κάνω δε. Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε δύσκολο να καταμετρήσω τα συναισθήματα μου. Ίσως αργότερα, αναπολώντας, να χρωματίσω τις στιγμές με κλάμα ή γέλιο, αλλά για την ώρα δεν θα μπορούσα να ονοματίσω τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου.

Απ’ έξω απ’ αυτό πάντως τα γεγονότα τρέχουν και αλίμονο αν δεν τα παρατηρούσα.

Δυστυχώς όλοι (μα ΟΛΟΙ) με το που τους βρίσκω, στο τηλέφωνο, στο δρόμο, στη δουλειά, στον msn ή στο τσατ, με χαρακτηρίζουν Χαζομπαμπά. Μια έκφραση που, προσωπικά, απεχθάνομαι. Δεν είμαι χαζομπαμπάς. Δεν θέλω να έχω σχέση με τέτοια επίθετα. Δεν ξέρω καν πως είναι οι χαζομπαμπάδες. Ούτε το Μείζον Ελληνικό Λεξικό του Φυτράκη το έχει. Τι στα κομμάτια είναι ο «Χαζομπαμπάς» τελικώς???

Το γελοίο του πράγματος βέβαια είναι ότι συμβαίνει κάπως σαν μυστική συμφωνία, όλοι θα σε ρωτήσουν πως είναι το μωρό και με το που θα ξεστομίσεις τις πρώτες λεπτομέρειες (ανάθεμα την ώρα) για το νεοαποκτηθέν τέκνο, θα αρχίσουν να χαμογελούν πονηρά και να σε αποκαλούν Χαζομπαμπά χτυπώντας σε στην πλάτη. Λες και υπάρχει μια πλεκτάνη των ανύπαντρων ή αυτών που έχουν μεγάλα παιδιά (αντρών και γυναικών) να σε ξαναβαφτίσουν. Αφού με ρωτάτε ρε βλαμμένοι, να μην σας πω?

Μόνο μερικές φωτεινές εξαιρέσεις ξεφεύγουν της νόρμας και αυτές είναι άλλοι «χαζομπαμπάδες» (άρτι γεννήσαντες) που απλά κουνούν το κεφάλι με κατανόηση σε κάθε σου πρόταση που αφορά τον Γολγοθά της συμβίωσης με ένα βρέφος.
Μόνο με αυτούς μπορώ πλέον να συνομιλήσω σαν άνθρωπος. Για όλους και όλες τις άλλες είμαι πλέον ένας Χαζομπαμπάς και μισός που το μόνο που θα μπορούσε να συνεισφέρει σε μια συζήτηση είναι το πόσα «αγκου» ξεστόμισε το στοματάκι του παιδιού του.

Αίσχος.

Τ' Ονοματάκι σας ?

Πολύ πριν την έλευση του Μικρού παίχτηκαν πολλά σενάρια ονοματοδοσίας του.
Προσωπικά προτίμησα να ακολουθήσω το Αρχαιολελληνικό, ή Ινδιάνικο κατά μερικούς, πρότυπο. Να δω, δηλαδή, πρώτα τι σόϊ άνθρωπος είναι και μετά να διαλέξω ένα όνομα που να του ταιριάζει.
Ευτυχώς δεν τέθηκε θέμα επιλογής ονόματος από τα πατρογονικά μας. Και οι δύο (εγώ και η σύζυγος) ήμασταν και παραμένουμε αντίθετοι σε αυτό. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για το ότι δεν θέλουμε γκρίνιες και μούτρα από τις γιαγιάδες.
(Παρένθεση. Φοβερή ανακάλυψη οι Γιαγιάδες. Όμως όπως κάθε μεγάλη ανακάλυψη μπορεί να κάνει μεγάλο καλό αλλά και μεγάλο κακό. Σαν την Ατομική Ενέργεια ένα πράγμα. Κλείνει η παρένθεση.)
Εκεί που κολλήσαμε ήταν στο ότι, η σύζυγος, από καθαρό φόβο και ανασφάλεια για την υγεία του μικρού (κάτι που ακόμα και τώρα που τον είδαμε και μας διαβεβαίωσαν ότι είναι υγιέστατος, υπάρχει), «έταξε» τον Μικρό στην Παναγία.
Αποτέλεσμα, θα του δοθεί και Δεύτερο όνομα, Χριστιανικό. Τέλος.{Σταύρωμα των χεριών στο στήθος, ανύψωση πηγουνιού προς το ταβάνι και χτύπημα ποδιού στο πλακάκι.}

Αλλαγή πλεύσης για να εξηγηθώ στο γιατί κολλάω επί της Χριστιανικής Ονοματοδοσίας.

Από τότε που με θυμάμαι, ως σκεπτόμενο άνθρωπο, είχα μια έφεση στις ερωτήσεις.
Γιατί έτσι κι όχι αλλιώς, γιατί αυτό κι όχι εκείνο, γιατί, γιατί γιατί? Πάντα με ένα ερωτηματικό τελείωναν οι προτάσεις μου. Ας είναι καλά ο Θείος μου ο Κώστας, που σαν ανήσυχο πνεύμα κι εκείνος, διάβαζε Έριχ Φον Ντάϊνεκεν και έδινε τροφή στις συζητήσεις ανάμεσα στην οικογένεια τα καλοκαιρινά βράδια στη βεράντα της Γιαγιάς.

Τι είναι οι ιπτάμενοι δίσκοι κι αν όντως υπάρχουν, τι έκανε ο Ιησούς τα χρόνια που έλειπε από το σπίτι του (πήγε στην Ινδία – τον απήγαγαν εξωγήινοι – μυήθηκε στα Ελευσίνια Μυστήρια), τι πραγματικά συνέβη στον Αδάμ και την Εύα και άλλα τέτοια πολλά. Κανένα θέμα δεν ήταν ταμπού. Ειδικά τα θέματα της Θρησκείας. Εκεί γινόταν το μεγάλο αλισβερίσι. Έμαθα έτσι να αμφισβητώ τα πάντα. Δεν υπήρχαν στεγανά στο κεφαλάκι του μικρού Νικόλα. Κάθε πληροφορία κυκλοφορούσε και συνεργαζόταν ελευθέρα με οποιαδήποτε άλλη.

Πέρασαν χρόνια από τότε. Το κεφαλάκι του μικρού Νικόλα μεγάλωσε (εσωτερικά, γιατί εξωτερικά ήταν πάντα μεγάλο), και γέμισε με λογιών λογιών πληροφορίες.
Μετά από μερικά χρονάκια μελέτης και συζητήσεων με κάθε λογής, βολής και ειδικού βάρους ανθρώπους, κατέληξε ο μικρός Νικόλας σε ορισμένα συμπεράσματα.

Κανείς από τους θρησκευόμενους δεν μπορεί να σου απαντήσει με βεβαιότητα στην ερώτηση, «Τι είναι η Θρησκεία?» και συνήθως καταλήγουν σε κλασσικά κλισέ του τύπου, «Είναι η παράδοση μας», «Είναι αυτό που πιστεύουμε», «Χωρίς θρησκεία θα επικρατούσε το χάος» κλπ. Αν ρωτούσες, «τι είναι το πορτοκάλι?» θα σου έλεγαν, «φρούτο», στην περίπτωση της Θρησκείας όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Αν διαβάσεις, αν ΜΕΛΕΤΗΣΕΙΣ την «Αγία» Γραφή, θα φρίξεις από το αίμα και το σπέρμα που περιέχει. Το θανατικό και τον πόλεμο. Την εκδίκιση και το «πατ-πατ» στον ώμο των Δικών Μας Παιδιών (όρα Λαός του Ισραήλ). Τα κερατώματα, τις χιλιάδες παλακίδες του Σολωμόντα (του Σοφού) και τις εντολές για λιθοβολισμό.

Κανείς από τους Θρησκευόμενους δεν έχει διαβάσει την Αγία Γραφή – Βίβλο.
Αν το έχουν κάνει το έκαναν σε μια εποχή τόσο μακρινή που δεν θυμούνται τι λέει μέσα. Συνήθως όσες πληροφορίες έχουν για το θέμα τις αποκτούν το Πάσχα που για όλη την Μεγάλη Εβδομάδα η τηλεόραση παίζει ταινίες Βιβλικού περιεχομένου.

Αν θέλεις να εξασφαλιστείς επαγγελματικά γίνε Παπάς.
Ο Γιώργος της κυρα Ευταλίας ήταν χαμένο κορμί και κοίτα τον τώρα που πήρε αμάξι και χτίζει και σπίτι. Ακόμα και νεοκόρος ή νεοκόρισσα να γίνεις (ειδικά δε στην Παναγία των Τεμπών …) είσαι καλύτερα κι από δημόσιος υπάλληλος. Μιλάμε για πολλάααα τυχερά (πλινκ πλινκ το δεξί το βλέφαρο).

Αν θεωρείς υποκρισία το να δηλώνεις Χριστιανός ενώ δεν πιστεύεις, καλά θα κάνεις να το βουλώσεις. [Μαλάκες είμαστε εμείς οι υπόλοιποι που δεν μιλάμε;]
Πιστεύεις δεν πιστεύεις ακολούθα το κοπάδι. Μόνο έτσι θα σε αποδεχτούν σαν ίσο. Αργότερα ίσως και να σου ανοιχτούν λέγοντας πορνοϊστορίες με παπάδες και χήρες, με παπάδες και φαντάρους, και το υπέρτατο όλων, με Αρχιμανδρίτες και ΛΟΚατζήδες.

Κάθε συζήτηση περί Αθεΐας (Αθρησκείας στην ουσία) θα καταλήξει, από την μεριά του θρησκευόμενου, στο τρομολάγνο κλισέ, «…μη μπει μονάχα δικός σου άνθρωπος στο νοσοκομείο πρόσεχε και μετά θα σε δούμε πόσο άπιστος και άθεος είσαι…[χτύπημα ξύλου ή πλαστικού τραπεζίου]».
Αν ήμουν σε άγρα θρησκείας, αυτό και μόνο θα με έκανε να γυρίσω την πλάτη μου στον Χριστιανισμό, την επονομαζόμενη και Θρησκεία Της Αγάπης (®&©).

Επιστροφή στο θέμα μας.

Με δεδομένα τα ανωτέρω συμπεράσματα και μερικά ακόμα που ελπίζω να αναλύσω αργοτέρως, έχω απορρίψει την Θρησκεία. Σαν Χριστιανορθόδοξη, Καθολική, Διαμαρτυρόμενη, Σιωπηλή, Ραελιανή, Νιουετζιανή, Παλαιοημερολογίτικη, Μαρτυρικοιεχωβάδικη, Δωδεκαθεϊστική, Μουσουλμανική, Εξ Αποκαλύψεως ή Ανακαλύψεως την αποστρέφομαι. Δεν μου δίνει τίποτα απ’ όσα υπόσχεται, και αν μου τα δώσει ποτέ, είμαι βέβαιος πως δεν θα μπορέσω να τα εκτιμήσω περισσότερο απ’ ότι εκτιμώ τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Έτσι λοιπόν, είμαι ενάντιος σε οτιδήποτε έχει σχέση με «ταξίματα», λαμπάδες, θυμιάματα (αν και τρελαίνομαι για την μυρουδιά του λιβανιού), ευχέλαια, αγιασμούς υδάτων τε και μαθητών, βαπτίσεις βρεφών, ταυτότητες που αναγράφουν θρησκεύματα (εδώ που τα πληκτρολογούμε, ακόμα και σε γυφτοταυτότητες χρυσές ή αργυρές είμαι ενάντιος), εξομολογήσεις, αφ-ορισμούς, ράσα, παπάδες χωρίς ράσα, παπάδες με ζαρτιέρες, παπάδες με χρυσοποίκιλτα άμφια και σταυρούς που κοστίζουν όσο μια πτέρυγα νοσοκομείου. Βδελύσσομαι τούτων ολωσδιόλου.

Είμαι επίσης ενάντιος σε οτιδήποτε επικαλείται ανώτερες δυνάμεις (ΝΑΤΟ & ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων) για να επιτύχει το σκοπό του. Πνεύματα, άγγελοι, άγιοι, όσιοι, δαίμονες, διάβολοι, τρίβολοι ανήκουν στη σφαίρα της λαϊκής φαντασίας και σαν τέτοια θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται. Σαν φανταστικά όντα.

Πέρα απ’ όλα αυτά, Παναγιώτη λένε και το γειτονόπουλο. Θα επικρατεί σύγχυση όταν η μία εκ των δύο γειτονισσών τσιρίζει, «Παναγιωτάκηηηηηηηηηηηηη έλα γρήγορα να φας!!!»

Κάποιος θα γίνει τετράπαχος.

Τι δεν πρόλαβα να γράψω

Από τις 29 του προηγούμενου ήθελα να γράψω, να αποθηκεύσω, να διασώσω όλα αυτά τα συναισθήματα που γεννιόνταν και έσβηναν μέσα μου. Δεν βρήκα τον χρόνο.
Ας είναι. Ήρθαν, με άλλαξαν και χάθηκαν ξανά στη λήθη Των Χαμένων Συναισθημάτων.

Το βράδυ της Παρασκευής στις 28 του μηνός Απριλίου και ώρα 23:11 (11:11 έγραφε το ρολόι του αμαξιού) ξεκινήσαμε από το σπίτι μας, εγώ, η γυναίκα μου και ο εν τη κοιλία αυτής υιός, να πάμε στο μαιευτήριο.

Πέρα από το ότι το ρολόι έγραφε τέσσερις άσσους την ώρα που φεύγαμε, γεγονός που θεώρησα καλό οιωνό, κάθε φανάρι ήταν πράσινο και βρήκα πάρκινγκ σχεδόν στην πόρτα του μαιευτηρίου.

Η σύζυγος, εξωτερικά ήρεμη, μιας και τα υγρά που σηματοδοτούσαν την αρχή της περιπέτειας μας ήταν λίγα, ανησυχούσε για το γεγονός πως είχαμε φάει λίγο πριν και μάλιστα μακαρόνια με κόκκινη σάλτσα (υπέροχη την έκανα πάλι), πράγμα που σήμαινε πως θα δυσκολευόμασταν την ώρα του τοκετού.

Οι πόνοι λίγοι και αραιοί, η διαστολή στο 3,5… η γιατρός μας είπε πως δεν θα ξημερώσουμε έγκυοι.
Δυστυχώς έκανε λάθος.

Περάσαμε ένα ολόκληρο βράδυ στο Δωμάτιο των Οδυνών (έτσι το λένε και έτσι είναι) μέχρι που η Καλή μας Γιατρός απεφάνθη, «Εμπρός για να τελειώνουμε».
Έτσι χορηγήθηκε ορός (δεν ξέρω με τι διαόλια μέσα του, «μονάδες» τα λένε οι μαιονοσοκομογιατρίνες) και η γιατρός άρχισε τις τραχηλικές μαλάξεις.

Σε κάθε ώθηση βοηθούσα, όσο μπορούσα, με το βλέμμα, με παραινέσεις και επιβεβαιώσεις την σύζυγο. Ευτυχώς υπήρξε αρωγός μια χρυσή γυναίκα. Η Κυρία Μαίρη, Μαία.

Αυτή να καθησυχάσει την γυναίκα μου, αυτή να της μιλήσει σαν να ήταν μικρό παιδί, αυτή να την χαϊδέψει στο μέτωπο και να τη δροσίσει με νερό. Η γιατρός είχε άλλη δουλειά να κάνει. (Τσαούσα παιδί μου, τσαούσα!!!) Δεξί πόδι και έλεγχο η γιατρός μας, αριστερό πόδι και παραινέσεις εγώ. Και ναι, έβλεπα τα πάντα.
Κατά τις οκτώ και κάτι ψιλά η διαστολή είχε φτάσει το 5,5. Είδα την κορφή του κεφαλιού του μικρού!
Ώρα για γέννα.

«Θα με βάλεις μέσα;» ρωτάω τη γιατρό μας, «Βγάλε το βρωμοπουκάμισο, βάλε πράσινη μπλουζίτσα και έλα» μου λέει. Αισθάνθηκα ανακούφιση.
Για εννέα μήνες ήμουν απλός θεατής. Έξω από το χορό.
(Ένα χέρι πάνω στην κοιλιά και το να βλέπεις να αλλάζει σχήματα θυμίζοντας allien ΔΕΝ συνιστά συμμετοχή, κατά την άποψη μου και της Καλής Γιατρού.)
Όχι πως τώρα θα έκανα κάτι, αλλά θα ήμουν μέσα. Ένα γνώριμο πρόσωπο, αγαπημένο, για να κρατάει το χέρι της γυναίκας που θα γεννούσε. Το θεωρούσα, και το θεωρώ, ελάχιστο φόρο τιμής σε κάθε μητέρα αυτού του κόσμου.

Εντάξει θα το παραδεχτώ, ήθελα να είμαι μέσα για μερικούς εντελώς εγωιστικούς λόγους.
1ος Λόγος. Γεννιόταν το παιδί μου.
2ος Λόγος. Δεν είναι μια εμπειρία που θα ήθελα να λείπει από την γκαλερί που έχω στο κεφάλι μου.
3ος Λόγος. Για να μπω στο μάτι όλων αυτών των, και καλά, Αντρών που φοβούνται και την παραμικρή σταγόνα αίμα.
4ος Λόγος. Γεννιόταν το παιδί μου.

Ήμουν μέσα. Από την αρχή μέχρι και το φάσκιωμα του μικρού. Δίπλα στη μάνα του.
Η έκφραση του προσώπου της, το κοκκίνισμα της, η ξέπνοη φωνούλα της να λέει, «…δεν μπορώ να σπρώξω άλλο…» μ’ έκαναν να πονάω, σχεδόν σωματικά, για αυτήν.
Ευτυχώς οι σφυγμοί του μικρού έδειχναν πως είναι δυνατός και ικανός να αντεπεξέλθει στις κακουχίες. Δεν έπεσαν κάτω από τους 100.

Ενοχλήθηκα που ήταν και ο αναισθησιολόγος μέσα. Δεν ξέρω, μου φάνηκε περισσότερο πρέπον οι μόνοι άντρες εκεί μέσα να είμαστε εγώ και ο υιός. Άλλωστε δεν τον είχα γνωρίσει και νωρίτερα τον άνθρωπο. Αλλά ήταν ένας πολύ συμπαθητικός κυριούλης.

Δυστυχώς ο μικρός ερχόταν λίιιγο στραβά, και το άνοιγμα της λεκάνης ήταν λίιιγο πιο μικρό απ’ ότι έπρεπε. Έτσι λοιπόν, επιστρατεύτηκε μια αντλία αέρα και μια μεταλλική βεντούζα για να τον τραβήξει στη ζωή η Καλή Γιατρός.

Η πρώτη στιγμή που τον είδα δεν ήταν σοκαριστική. Το αντίθετο θα έλεγα. Ήταν σκέτη ανακούφιση.
Ανακούφιση για το ότι βγήκε, και έτσι θα σταματούσε το μαρτύριο της συζύγου. Ανακούφιση για το ότι ήταν αρτιμελής και οι χειρισμοί της Καλής Γιατρού ήταν ορθοί από την αρχή ως το τέλος. Ανακούφιση για το ότι δεν χρειάστηκε τομή. Ανακούφιση για το ότι όλα πήγαν καλά τελικά.

Ένα όχι και τόσο ζαρωμένο κόκκινο φαφούτικο πρόσωπο, με πρησμένα βλέφαρα και μάγουλα. Πόδια και χέρια που φάνταζαν πελώρια έτσι όπως κουνιόντουσαν, χωρίς σκοπό αλλά με σαφές νόημα, «Που είμαι τώρα? Γιατί μπορώ και τα κουνάω έτσι εύκολα? Μήπως πρέπει να πιαστώ από κάπου?»
Ένα ανθρώπινο πλάσμα, λερωμένο με λίγο αίμα και ελάχιστες βλέννες, κρεμασμένο από το ένα του πόδι, να πασχίζει να πιαστεί από κάπου.
Αυτό είδα.

Μετά, του κόψανε τον μόνο του πλέον σύνδεσμο με την μάνα του και τον πήραν να τον καθαρίσουν. Μου τον δώσανε στα χέρια μέχρι να βγουν τα «ύστερα», και εκεί, για πρώτη μου φορά, κοίταξα τα μάτια του γιου μου, που με κοίταξε με σχεδόν τυφλά μάτια να τον χαιρετίζω.
«Καλώς όρισες Μικρέ Σοφέ μου Άνθρωπε», του είπα.
Αυτός αδιαφόρησε, όπως έπρεπε, και μετακόμισε, με την βοήθεια της μαίας πάνω στο στήθος της μάνας του για την πρώτη τους επαφή.
Ένα φιλί της, πάνω στο υγρό ακόμα κεφαλάκι του, έγινε ορόσημο της σχέσης τους.

Ο καλός κυριούλης της προμήθευσε το κατάλληλο κοκτέϊλ αναισθητικών (είπαμε, πολύ συμπαθής ο κυριούλης) και σε δευτερόλεπτα αποκοιμήθηκε εξουθενωμένη και ναρκωμένη.
Εγώ ακολούθησα την παιδίατρο για τις απαραίτητες μετρήσεις.

Βάρος: δύο κιλά και οχτακόσια εξήντα γραμμάρια.
Μήκος: Σαράντα εννέα εκατοστά.
Φύλο: άρρεν και μακρυτσούτσουνος. (δεν το λέω εγώ, η παιδίατρος το είπε)

Έξω από την αίθουσα Τοκετού ήταν οι γιαγιάδες του. Μόλις κατάλαβαν πως το πλασματάκι που πέρασε στην αγκαλιά της μαίας ήταν ο εγγονός τους, μόνο που δεν έκλαψαν. Δάκρυσαν πάντως, αρκετά.
Εγώ από την άλλη, όχι.

Περίεργο?
Δεν ξέρω, ίσως. Κάτι η αγρύπνια, κάτι το άγχος για τη σύζυγο, κάτι η χαρά που όλα πήγαν κατ’ ευχή, δεν μου βγήκε δάκρυ.

Ελπίζω να μην μου βγει ποτέ, ή έστω αν μου βγει να είναι από χαρά, και αυτή τη χαρά να μου την έχει δώσει ο μικρός.

Αρχή και Τέλος

Ήμουν εκεί την ώρα που άνοιξες την πόρτα στον κόσμο μου.

Ήμουν εκεί την ώρα που, με δύναμη, ζητούσες να έρθεις.

Ήμουν εκεί την ώρα που πήρες την πρώτη σου ανάσα.

Ήμουν εκεί την ώρα που, γεμάτος με υγρά της ζωής, γκρίνιαξες για αυτόν τον κρύο κόσμο.

Ήμουν εκεί , στις πρώτες σου στιγμές πάνω σε αυτόν τον πλανήτη και σε είδα.

Ήμουν εκεί και σε καλωσόρισα ...και με κοίταξες, χωρίς να με βλέπεις...

Μικρέ Σοφέ Άνθρωπε ...

Μικρέ μου Πρίγκηπα...

Γιέ μου...