GIAOURO-VISSI-OFF

Έλεγα να μην έλεγα για την Γιουροβίζιον αλλά δεν μπορώ αγάπη μου να τον κρατήσω κλειστόνε τον καταπιόνα μου! Όχι μετά τα τέρατα που άκουσα! Και ΔΕΝ μιλάω για τα τερατούλια της Φινλανδίας. Πφ! Σιγά καλέ μη τους χυθεί ο γάλας των Lordi! Λες και βγήκανε από πολυκαιρισμένη κόπια απ’ το Thriller του Μιχαλάκη του Τζάκσον. Θρας ντεθ σπιντ μέταλ έχουτε ακούξει? ΕΚΕΙ να δεις αγάπη μου τέρατα και σημεία. Να μην μπορείς να ξεχωρήξεις αν ο τραγουδιστής τραγουδάει ή του κόλλησε η βανίλια υποβρύχιο στην επιγλωττίδα και προσπαθεί να την φτύσει ρευόμενος το κυριλικό αλφάβητο απ’ την ανάποδη.



Να μου δείχνανε έναν Μέριλιν Μάνσον να πω, ναι, μάλιστα κύριοι Γιουροβίζιονόβιοι μου, πήγαμε μακριά. Αλλά με τα τερατούλια (αχμουτο το ατιμούτσικο!) που πα ρε καραμήτρο και μου θίγεσαι? Ούτε τα Ντίτζιμον τέτοια γλύκα μωρέ!

Για αυτό και βγήκανε. Γιατί ήτανε πολίτικαλυ κορέκτ αγάπη μου. Ούτε Bring Your Daughter To The Slaughter (Iron Maiden παρακαλώ) ούτε Creeping Death (Metallica) ούτε Satans Child (Danzing) ούτε Breaking The Law (Judas Priest) ούτε καν κοντά σε ένα Eat The Rich (Motorhead).

Hard Rock Halleluiah κύριοι. Και Ροκ και Αλελούια. Ροκ = δύναμη = ζωντάνια. Αλελούια = Αλελεούια = ζήτω = μπράβο = δώσε κι άλλο μάστορα.

Πιο κλιν κάτ «μεταλλικό» κομμάτι μπορεί και να μην ματατραγουδήθηκε. Τώρα που το σκέφτομαι, τα αμερικανά έχουν και Κρίστιαν Ροκ και … Κρίστιαν Μέταλλ.(!!!) (Θου Κύριε…, αν υπάρχεις) Αλλά αυτά είναι στο Αμέρικα.

Έτσι λοιπόν η «επανάσταση» ήτο αναίμακτος.

Αν βγάλεις από την κορυφή τους Lordi, τα υπόλοιπα τραγουδάκια ήταν όπως ακριβώς θα ήτανε αν δεν έμπαιναν καν οι Lordi στη Γιουροβίζιον. Ποπάκια και πάλι Ποπάκια.

Ρωσία, Ρουμανία, Αγγλία, θα χορευτούν μέχρι τελικής πτώσεως το καλοκαιράκι και πάω και στοίχημα.

Αλλά, αγάπη μου, τι ήταν αυτό με το Ελλάντα φέτο? Τι ερμηνεία ήταν αυτή? Τι χτύπημα «έχω-ξεχάσει-τη-μπετονιέρα-στο-γρήγορο» περφόρμανς ήταν τούτη από την Εθνική μας Εκπρόσωπο? Ααα δεν μπορώ να τα κρατήσω άλλο! Θα βγάλω την Κατίνα από μέσα μου!

Μα που νόμιζε πως θα τραγουδήξει η Άννα Μας? Στην παραλιακή? Καπνοί και μια άδεια πίστα! Τέτοια σιγουριά? Τέτοιο «το έχω»? Τέτοιο «σαν και μένα καμιά»? Τέτοιο «ουάν ολντ γούμαν σόου»?
Και τι σόου! Σε καραόκε μπαρ έχω δει καλύτερες περφόρμας. Να μην πω για ντραγκ σόου και την κάνω επενδύτη αποκεκωμβιωμένο την έρμη. Ολοφάνερο το πλέϋ μπακ της αγάπη μου, και ΔΕΝ της πάει.
Όχι αγάπη μου, με τόσο κούνημα το μικρόφωνο (σαμπώς χρειαζότανε μικρόφωνο?) χαρά μου, δεν θα ακούγαμε τραγούδι, σαν να ψάχναμε στα μεσαία για την Ντόϊτσε Βέλε θα το ακούγαμε, ΑΝ το τραγουδούσε εκείνη την αποφράδα ώρα του τελικού.
Αμ τα τρέμολο της? Τι τα ‘θελε τα έρμα? Να ακούμε βιμπράτο από τα ηχεία και ο λαιμουδάκος της να μην λέει να κουνηθεί? (κατάρα στον καμεραμανατζή!)

Τελικά τα μόνα πράγματα που έλειπαν, φανερά και ξάστερα, αγάπη μου, ήταν ένας καθρέφτης μπροστά της, να γυαλίζεται, ένας να χτυπάει μια φανταστική ντραμς (air drums), ένας να παίζει μια φανταστική ροκ κιθάρα (air guitar) και μια βούρτσα αντί μικροφώνου(Air Beneath My Wings – Demis Rousos).

Τότε, ίσως, να νικούσαμε τα τερατούλια της Φινλανδίας στο ίδιο τους το παιχνίδι.

Άχχχχ… τα ‘πα και ξαλάφρωσα.

Everything I hate
Everything you do
Everything I fear
Everything on you...