Two Spirits

Ανέκαθεν προτιμούσα την σάτιρα από την «στεγνή» ανάλυση. Πολιτική, διεθνείς ή διαπροσωπικές σχέσεις, πάντα θα έβρισκα τον πιο επιτυχημένο σχολιασμό δοσμένο από το πενάκι ενός σκιτσογράφου – γελοιογράφου.

Μπορεί να είσαι κλεισμένος σε ένα μπουντρούμι για έξι μήνες, ένα χρόνο, για όσο διάστημα θέλεις, χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Με το που θα βγεις και πιάσεις στα χέρια σου μια σατιρική φυλλάδα ή χαζέψεις, λαθραναγνώσκωντας, τις γελοιογραφίες στις υπόλοιπες «πολιτικές» εφημερίδες, είσαι ενήμερος για τα πλέον σημαντικά γεγονότα, τάσεις και στάσεις.

Το ίδιο ισχύει βέβαια και με τις σατιρικές εκπομπές της τηλεόρασης. (Αλλά σιγά μην ασχοληθώ με το χαζοκούτι.)

Έτσι λοιπόν μελετώ, ανάμεσα σε άλλα, τακτικότατα το αμερικάνικο MAD.

Στο τελευταίο του τεύχος που έχω ανά χείρας λοιπόν, διάβασα κάτι που πραγματικά με εξέπληξε. Μία αναγνώστρια, Ιθαγενής Αμερικάνα, ορμώμενη από ένα σατιρικό (τι άλλο…? ) άρθρο του περιοδικού με θέμα τους ομοφυλόφιλους καουμπόηδες, πληροφορεί τους εκδότες του περιοδικού ότι, α) η λέξη Squaw (αναφερόμενη στις Ινδιάνες) ήταν λέξη του Λευκού Κατακτητή και ουδέποτε την χρησιμοποίησαν οι της φυλής της και β) ότι ΠΡΙΝ πάνε στο Αμέρικα οι λευκοί, οι ομοφυλόφιλοι Ιθαγενείς Αμερικάνοι έχαιραν μεγάλων τιμών ως Σοφοί Άνθρωποι. Τους αποκαλούσαν «Δύο Πνεύματα» γιατί είχαν την ικανότητα να καταλαβαίνουν θηλυκές και σερνικές απόψεις αντάμα. Ήταν επίσης δάσκαλοι και είχαν το δικαίωμα … να παντρευτούν.
Όλα αυτά βεβαίως άλλαξαν άρδην με την εισαγωγή των διαστρεβλωμένων λευκών ιδεών.

Τάδε έφη, Carol Shneider, Susquahannock/Cherokee, Dundee, New York

Στο τελευταίο τεύχος των SCHOOLIGANS, που δεν έχει καμία σατιρική χροιά βέβαια, διάβασα επίσης την συνέντευξη ενός άγνωστου, για μένα, ποιητή. Διάβασα είπα? Λάθος. Ρούφηξα. Τρίπαξ.

75 ετών σήμερα ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, σεβάσμιος, με την γραβατούλα του με το κουστουμάκι του, με το περιποιημένο του μουστακάκι, ένας κανονικός γεροδάσκαλος, μιλάει για τα νεανικά του χρόνια στο κατηχητικό, για τους «μεγάλους» και τους μεγάλους Έλληνες ποιητές, για το μάταιο του έρωτα και του πάθους. Για τα ποιήματα και τις επαναστάσεις του.

Ο λόγος του άμεσος, σαφής, αυταποδυκνειούμενος και ζωντανός. Σου γαργαλάει τις συνάψεις σε σημείο έγερσης. Σε σημείο επανάστασης. Αρνείται κατηγορηματικά τον όρο «Νεολαία» ως μη πραγματικό, γιατί απλούστατα βάζει τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι. Λέει την πεολειχία τσιμπούκι, την καύλα κάβλα (με βήτα), τους όρχεις αρχίδια και γενικότερα τα πράγματα με τ’ όνομα τους.

Απομυθοποιεί, δικαίως, μεγάλα και «βαριά» χαρτιά της Ελληνικής Ποίησης και απαγγέλλει Καρυωτάκη («Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς/ μπορούνε με χίλιους τρόπους/ Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής/ όταν ακούσεις ανθρώπους… το έχω γραμμένο σε κάποιο πρόχειρο του γυμνασίου … και έπαθα όταν το διάβασα ξανά…). Αντιμετωπίζει στα ίσια τον θάνατο, ταξιδεύει για την Ιθάκη του ακόμα, ξέρει πως το να λες «σ’αγαπώ» δεν λέει τίποτα. Βρίθει σοφίας ο Κύριος Χριστιανόπουλος. Σοφία εμφανώς κερδισμένη με κόπο, το πολυτιμότερο είδος Σοφίας.

Θα ήθελα να είχα έναν τέτοιο Δάσκαλο. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για τον γιο μου.
Άσχετο αν ορισμένοι τον έχουν αφ-ορίσει και ζητούν να αφαιρεθούν τα ποιήματα του από τα σχολικά εγχειρίδια.
Διάολε! Θα ήθελα να τον έχω Παππού, αν όχι Πατέρα.

Παραθέτω ποίημα του που βρίσκεται και στο SCHOOLIGANS αλλά και στη συλλογή του «Ποιήματα» (1992)

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπο σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά

έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψη σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

...


Μήπως να πω ότι τυγχάνει ομοφυλόφιλος ή δεν χρειάζεται?