Α-λή-τες Ρου-φιά-νοι

Ξέρω πως το blog υποτίθεται ότι είναι ένα προσωπικό ημερολόγιο σε ηλεκτρονική μορφή. Εις γνώση μου λοιπόν, παραβιάζω αυτόν τον κανόνα και αποφασίζω να το χρησιμοποιήσω για τον σχολιασμό οποιουδήποτε θέματος μου κεντρίσει την περιέργεια, οποιουδήποτε θέματος με τσιγκλίσει και γενικότερα οποιουδήποτε γεγονότος, κατάστασης, πράγματος ή φαινομένου πέσει στην αντίληψη μου και το κριτικό μου μάτι.

Κακά τα ψέματα, όλοι μας είμαστε κριτικοί. Άλλωστε είναι το πλέον εύκολο να κάνει κανείς. Δεν απαιτεί μεγάλες ποσότητες φαιάς ουσίας, σε βάζει σε αβανταδόρικη θέση, σου καλύπτει σεξουαλικά κενά, σε κάνει να φαίνεσαι περισπούδαστος και γενικά σε μεταμορφώνει από άχρηστο τενεκέ σε τενεκέ με άποψη.

Έλαμου όμως που την σήμερον όλοι θέλουν να γίνουν κριτικοί και μάλλιστα τηλεοπτικοί. Τα 15 λεπτά διασημότητας του Γουόρχολ αναβαθμίστηκαν σε 15 λεπτά κριτικής. Ο Πανελίστας και η Πανελίστρια αποκτούν κύρος και, καθόλου απίθανο, σε μερικά τέρμηνα θα δούμε επαγγελματικούς συλλόγους Πανελιστών να αιτούνται δικαιώματα, ένσημα, και ένταξη σε κάποιο ταμείο αν όχι την ενσωμάτωση τους στην Ε.Σ.Η.Ε.Α.

Γιατί, σαμπώς οι δημοσιογράφοι τι έχουν παραπάνω δηλαδής? Επειδή τελείωσαν μια σχολή δημοσιογραφίας του πανεπιστημίου ή έγραφαν καμιά 40αριά χρονάκια σε καμιά φυλλάδα μπορούν να κάνουν τον δημόσιο κατήγορο? Κι αυτοί που τον κάνουν μήπως το κάνουν για τα μάτια του κόσμου (call me AGB) ή για την ψυχή της γιαγιάς τους?

Αργυρώνητοι είναι οι άνθρωποι ρε παιδιά. Πουτάνες είναι, που αντί του κορμιού τους πουλάνε «ειδήσεις». Μίσθαρνοι όπως όλοι μας. Πουτάνες όπως όλοι μας.
Και μη μου πει κανείς πως κάνει την δουλειά που κάνει από αγάπη για το αντικείμενο. Για το παντεσπάνι μας την κάνουμε.

Η επαγγελματική διαστροφή έγκειται στο να θέλεις να την κάνεις ΚΑΛΑ. Εκεί μπαίνει αυτό που λέγεται Περηφάνια. Με τη φόρα που έχουν πάρει μερικοί όμως κάπου στο δρόμο τους τελείωσε η περηφάνια, ξεχάσανε πως αυτό που κάνουν είναι λειτούργημα και όχι ένα απλό επάγγελμα και μείνανε με τη διαστροφή.

Διαστροφή. Λέξη που έχει χάσει τη βαρύτητα της ίσως. Δεν παύει να περιγράφει όμως την πράξη που, εγκληματικά, συντελούν ορισμένοι ηθικολογώντας, πατρονάροντας, τρομοκρατώντας και εισαγγελεύοντας από οθόνης.

Αυτό πουλάει, σου λένε αφοπλιστικά και πρέπει να το δεχτείς.

Αυτό πουλάει? Με το συμπάθιο ρε μάϊστορα αλλά… ΑΥΤΟ ΠΟΥΛΑΤΕ.

Και ναι, αυτό θα αγοράσει, αναγκαστικά, ο πελάτης.

Δυο βασικά ένστικτα έχει ο έρμος ο άνθρωπος και τον πατάτε και στα δύο. Ένα της διαιώνισης και ένα της αυτοσυντήρησης. Σπέρμα και αίμα. If it bleeds it leads. Τα αμερικανά το έμαθαν δεκαετίες πριν και το χλεύασαν δεόντως σε αρκετές ταινίες.
Ευτυχώς μερικές τις έχουμε δει και εντώ στο Ελλάντα.

Είπα παραπάνω για Λειτούργημα. Άλλη μία λέξη που έχει χάσει τη βαρύτητα της.
Λειτουργός, Λείτος = Δημόσιος + έργον
(ο, η) ουσ. αυτός που επιτελεί έργο το οποίο ωφελεί το κοινωνικό σύνολο, που ασκεί λειτούργημα.

Και ναι ο Δημοσιογράφος ασκεί λειτούργημα όταν (και μόνο όταν) καταδεικνύει σφετεριστές της εξουσίας, βρώμικους πολιτικάντηδες (σαμπώς υπάρχει και καθαρός?) και μεγαλόσχημους απατεώνες. Όταν υψώνει την φωνή και την πένα του ενάντια σε οτιδήποτε απειλητικό για το κοινωνικό καλό, σε οτιδήποτε μπορεί να βλάψει το σύνολο.

Έλαμου όμως που ορισμένοι, με αυτό σαν προκάλυμμα, ασκούν τρομοκρατία του χειρίστου είδους, δίνουν ονόματα αγνοούμενων πιλότων σαν νεκρών (μην χάσετε την αποκλειστικότητα κύριε Δήμε Βερύκιε?), συνομιλούν με καταληψίες λεωφορείων (πότε εκπαιδευτήκατε σαν διαμεσολαβητής καταστάσεων ομηρίας κύριε Τριανταφυλλόπουλε?), ελέγχουν το βάθος ανασκαφής σε εγκληματολογική έρευνα από οθόνης (έχετε το κληρονομικό χάρισμα κύριε Καμπουράκη?), τα χώνουν σε ιδρυματοποιημένους φύλακες σωφρονιστικών ιδρυμάτων για την μη παρέμβαση τους στην απόδραση του ιπτάμενου και jailman Παλαιοκώστα (αν ήσουνα εσύ εκεί και έβλεπες το ελικόπτερο θα πυροβολούσες ή θα έλεγες, «κάτσε να κρυφτώ καλύτερα, αν ήρθαν με κοτζάμ ελικόπτερο ποιος ξέρει τι όπλα θα έχουν…»?) και γενικότερα, ως βασιλικότεροι του βασιλέως ξεπερνούν εαυτόν (κυριολεκτικά) για να μας πείσουν πως κάνουν τη δική μας δουλειά. Αυτή του κριτή.

Ίσως να φαίνεται οξύμωρο αλλά δεν είναι. Ο τελικός και μόνος κριτής τον γεγονότων είναι ο τελικός τους αποδέκτης. Εγώ. Ο Τηλεθεατής. Εγώ, ο Πολίτης.

Αν εσύ κύρ’ δημοσιολόγε μου, φοράς το γουνάκι του Ανώτατου δικαστή και καταδικάζεις τον οποιονδήποτε για το οτιδήποτε, τι μένει για μένα? Το ποπ κορν? Η κοκακόλα? Μια πικρή γεύση απώλειας?

Η δικιά σου δουλειά είναι να ε-νη-με-ρώ-νεις. Να κάνεις ρεπορτάζ. Να λες τα σύκα σύκα και τη σκάφη σκάφη. Μαγκιά σου αν μπορείς να το κάνεις με πνεύμα, π.χ., «Άκαρπες παραμένουν για 5η-6η-7η-18η εβδομάδα οι προσπάθειες ανεύρεσης στοιχείων που να επιβεβαιώνουν τον θάνατο του μικρού Άλεξ στα χέρια των ανήλικων που αρχικώς ομολόγησαν τον φόνο του.» (και όχι τη δολοφονία του, αστοιχείωτε).

Ή

«Σύμφωνα με ανεπιβεβαίωτες πληροφορίες, στις δέκα το πρωί, νότια της Καρπάθου συγκρούσθηκαν δύο πολεμικά αεροσκάφη. Σε επικοινωνία μας με τον εκπρόσωπο….»

Αλλά τι στα λέω…? Να πω πως δεν ξέρεις να κάνεις ρεπορτάζ? Ξέρεις και παραξέρεις. Ας όψονται οι αρχισυντάκτες και οι διευθυντάδες ειδήσεων. Αυτούς θα έπρεπε να κρεμάσουμε πρώτους.

Τώρα, με ποιανού τα άντερα, είναι άλλο θέμα.