Απέδειξε μου τ’ αυταπόδεικτο

Συνοθυλεύματα σκέψεων γεμίζουν τις έλικες του εγκεφάλου μου. Οι συνάψεις μου πιάνουν φωτιά, σπινθιρίζουν σαν ηλεκτρομοτέρ με φαγωμένα καρβουνάκια, μόνο που, όπως το μοτέρ έτσι κι ο εγκέφαλος μου είναι σε νεκρά. Δε λέει να βάλει πρώτη, δευτέρα έστω, κι ας ξεκινήσουμε με σπινιάρισμα.

Ένα δωμάτιο που δε λέω να τελειώσω το βάψιμο του, ένα αμάξι που πλένω μόνο απ’ έξω, ένα κεφάλαιο στα τελειώματά του, ένα βιβλίο που δε λέω να κάνω ούτε το σκαρίφημα του, ράφια που δε λέω να τοποθετήσω, βιβλία πεταμένα εδώ κι εκεί, εφημερίδες στο σελοφάν τους, μια σοκολάτα μισοτελειωμένη να με κοιτάει όλο παράπονο από την άκρη του γραφείου μου, ο υπολογιστής που ακόμα να του κάνω το φορμάτ του, ένα εργαστήρι σε κατάσταση ήρεμου πανικού, οι πόρτες του υπογείου ακόμα με το αστάρι τους, τα λούκια ακόμα περιμένουν πότε θα τα κολλήσω, ιδέες, ιδέες, ιδέες.

Αν όσα πράγματα ξεκινούσα τα τελείωνα … Αν …

Θα ήμουν Εγώ?

Νυστάζω συνέχεια. Δεν έχω διάθεση ούτε για τσατ. Έχω να κάνω login βδομάδες. Δε θέλω να αναλωθώ πάλι σε λογοπαίγνια και ατέρμονες κοινοτυπίες. Το βαρέθηκα.

Το μόνο που με κρατά σε εγρήγορση είναι ο πρώτος καφές που πίνω στο αμάξι πηγαίνοντας, καθυστερημένα ως συνήθως, το πρωί για δουλειά. Μετά, όλα μοιάζουν σαν να μπαίνουν σε ένα καλειδοσκόπιο με διαφορετικές αποχρώσεις και ιξώδη μελάσας. Τίποτα το καινούργιο, τίποτα το συνταρακτικό. Όλα βαρετά. Όλα ανούσια. Όλα επαναλαμβανόμενα. Θέλω να κόψω και τα υπόλοιπα χόρτα έξω από το συνεργείο. Ξέρω πως δε θα με αφήσουν.
Γαμώτο. Τελικά η μόνη δουλειά που ίσως θα ήμουν χαρούμενος να κάνω είναι τον χαμάλη. Να ιδρώνω και να πονάω από την κούραση. Να διψάω για λίγο νερό αλλά να σκέφτομαι πως έχω να τελειώσω το φόρτωμα και να το αφήνω για αργότερα.

Λες να είναι αργά για μια αλλαγή καριέρας?

Ποθώ να ξυπνήσω ξεκούραστος ένα πρωί. Θυμάμαι δύο φορές να μου έχει συμβεί αυτό στη ζωή μου. Κρυστάλλινη διαύγεια μυαλού και όρασης. Τραγικά αστείο. Έχω μυωπία.