ΜΗ! ...ΤΖΙΖΖΖ!!!

Ο θείος Αλβέρτος

Έρχεται μια στιγμή που κάθε τι που κάνεις φαίνεται μάταιο. Χωρίς αντίκρισμα. Ξαφνικά κοιτάς γύρω σου και βλέπεις πως η πορεία σου είναι χαραγμένη και δεν πρόκειται να αλλάξει. Λες και κάθε πράξη σου τοποθετήθηκε στον προγραμματισμό των κυττάρων σου. Πράξεις και λέξεις, συμπεριφορές που σε δεσμεύουν. Συμπεριφορές που, από μόνες τους, είναι αλυσίδες. Και όλα αυτά να μοιάζουν αναπόφευκτα.

Δεν σου τη σπάει αυτό το πράγμα?

Γεννιέσαι χωρίς να το θέλεις, ή τουλάχιστον χωρίς κανείς να προσπαθεί να σου κάνει έστω ένα καλό πακέτο After Sales Service. Ζεις, με τα κολλήματα σου, τις ανασφάλειες που σου δημιούργησαν άλλοι και οι …«συγκυρίες», αναπνέεις και τελικά το ξεπερνάς με έναν θάνατο. Άλλες φορές με έναν καλό θάνατο, χαμογελώντας στον ύπνο σου και άλλες ουρλιάζοντας προσπαθώντας να ξυπνήσεις τον οδηγό του οχήματος που κοιμάται και σε οδηγεί στην νταλίκα που έρχεται από απέναντι.

Ξέρω, σπαστικό.

Ίσως το πιο σπαστικό όμως να είναι άλλο.

Ο θείος Αλβέρτος είπε κάποτε πως, «Ο άνθρωπος είναι αξιοθαύμαστος για την ικανότητα του να μαθαίνει από τα παθήματα των άλλων, επίσης αξιοθαύμαστος, αν όχι περισσότερο, για την πλήρη του αποστροφή στο να το κάνει.»

Ο θείος Αλβέρτος είχε απόλυτο δίκιο.

Ποτέ δεν ακούμε. Λες και όταν η μαμά μας λέει ΜΗ ΤΖΙΖ ένα ορμέμφυτο παίρνει μπροστά και πάμε και βυσματώνουμε την πρίζα με το πηρούνι.

Τζιζ.

Πολύ Τζιζ. Τόσο πολύ τζιζ που τελικά καταλήγουμε τηγανιτοί και με άφρο χτένισμα.
Και πάλι δεν μάθαμε. Πρέπει να το ξανακάνουμε, και να το ξανακάνουμε, και να το ξανακάνουμε και να το … ω το κούρασα.

Τώρα αρχίζω και κατανοώ τα μεγάλα εγκληματικά μυαλά αυτού του πλανήτη. Δεν μας αξίζει η ζωή. Δεν μας αξίζει αυτός ο πλανήτης. Δεν μας αξίζει να λεγόμαστε «Δίποδα Νοήμονα Θηλαστικά».

Διάολε! Το, «Τετράτροχα Ανόητα Σκουπιδοφάγα» μου φαίνεται πολύ καλύτερο.

Γιατί να μην ακούμε τους μεγαλύτερους μας? Ή, έστω, γιατί να μην τους ρωτάμε γιατί μας δίνουν τις συμβουλές που μας δίνουν?

Πόσοι ήταν εκείνοι που μου είπαν, «Τι την θες τη παντρειά μωρέ? Κάτσε εργένης βρεεεεε μια χαρά θα περνάς…» Τίποτα εγώ. Βυσμάτωσα την πρίζα με το πιρούνι.

Λάθος πρίζα? Λάθος πιρούνι? Λάθος βυσμάτωμα?

Θα δείξει η ιστορία. Ελπίζω να μην χρειαστεί να το δείξει κανένας ψυχολόγος-ψυχίατρος. Επ ουδενί, εννοείται, κανένας δικηγόρος ή κανένας Ευγενέστατος Αστυνόμος. Φτού κακά!

Νοιώθω κουρασμένος. Εξουθενωμένος. Αναλωμένος. Η δυνατότητα συγκέντρωσης μου μειώνεται σε επικίνδυνα επίπεδα. Τίποτα δεν φαίνεται πως μπορεί να με βγάλει από αυτό τη ληθαργική δίνη που με τραβά στα βάθη της. Μήπως να το έριχνα στα σκληρά? Η σοκολάτα πια δε μου φτάνει. Θέλω προφιτερόλ.