Αρά Ντιπ Αμπούχαβους Ίσι?

Εν μέσω καταναλωτικής και μαστορευτικής φρενίτιδας σήμερα πήγα στο Praktiker.
Ως συνήθως, εκστασιάστηκα με όλες τις συσκευασμένες τεχνικές "λιχουδιές" που τόσο έντεχνα είναι αραδιασμένες στα ράφια, στις προθήκες και στα καλάθια .
(Παρένθεση. ΛΑΤΡΕΥΩ τα καλάθια των προσφορών. Κλείνει η παρένθεση)

Αφού ξόδεψα πάνω απο μισή ώρα διαλέγοντας και ξε-διαλέγοντας χρώματα (τι να κάνουμε έχουμε κι ένα βίτσιο με την τακτοποίηση των λάθος τοποθετημένων προϊόντων), ένα τέταρτο αναλογιζόμενος αν χρειαζόμουν μία ακόμη πολυθήκη για CD και άλλο ένα εικοσάλεπτο διαβάζοντας ταμπέλες στα φυτοχώματα (πήρα δύο διαφορετικά τελικά), έφτασα στο πολυπόθητο τέρμα του ταμείου.

Και εδω ξεκινά το δράμα μου.

Δεν ξέρω αν είναι καθαρά Ελληνικό το φαινόμενο του να βγαίνεις απο τα ταμεία αν δεν έχεις αγοράσει κάτι, πάντως εμείς τό 'χουμε.

Μπροστά μου, σήμερα, πέρασαν :

1. Μια οικογένεια (Μπαμπάς, μαμά, γιαγιά, εγγονός)
2. Ένας ..."κύριος" , γρυλίζοντας κάτι που έμοιαζε με ελληνικά .
3. Δύο κύριοι που είχαν "μονο ένα πραματάκι".
4. Μια κυρία που κι εκείνη είχε "ένα πραματάκι".
   

Τους δύο τελευταίους εννοείται πως τους άφησα, και με χαρά μάλιστα, να περάσουν μπροστά απο μένα στην ουρά, μιας και το κατάστημα δεν διαθέτει ουρά "10 και κάτω προϊόντων". Στην κυρία δυσανασχέτισσα αλλά και πάλι το έκανα γαργάρα. Το γιατί μη με ρωτάτε. Κάτι η βιασύνη μου να τελειώνω, κάτι η ευγένεια της ερώτησης, ε δεν είμαστε και κάφροι!

Είχα μαζί μου το κλασσικό καρότσι. Το κατάστημα έχει μπαριέρες που δυσχαιρένουν, αν δεν αποκλείουν ολοσδιόλου, την κίνηση σε πάνω απο ένα άτομα και πολύ σωστά. Τα ταμεία υποτίθεται πως ελέγχουν τι βγαίνει απο το μαγαζί.

Και νάσου λοιπον ο πληκτρολογών να στριμώχνεται αναμεσα στο καρότσι και τις μπαριέρες για να περάσουν οι άνωθεν αναφερθέντες έμπροσθεν αυτού.

Μέχρι να βγω έξω είχα σηκώσει πιέσεις άνω των 100bar.

Σαν να μην έφτανε το στριμωξίδι και η αγένεια, σπρώχνωντας το καρότσι προς το αυτοκίνητο μου έφτασα μπροστα σε μία στενωπό.
Απο τη μία τα καρότσια, όμορφα τακτοποιημένα στις ράγες τους. Απο την άλλη μια τέντα (σκηνή ολόκληρη στην ουσία) ενός ταχυφαγείου που εδρεύει, άγνωστο με ποιό σκεπτικό και ποιά συμφωνία, στον προαύλιο χώρο του καταστήματος.
Ανάμεσα λοιπόν απο αυτα τα δύο εμπόδια, χωράει ένα καρότσι.

Σε αυτό λοιπόν το σημείο βλέπω έναν καλό κυριούλη να ακουμπάει μια χαρτοκουτάρα από τηλεόραση κι ένα μικρότερο κουτί απο πλαστικά τάσια αυτοκινήτου.

και ...Φρίττω.

Τα εν λόγω αντικείμενα βρίσκονται το ένα στο πορτ μπαγκάζ του και τα άλλα τέσσερα στις ρόδες του αμαξιού του.

Ο καλός κυριούλης, ως γνήσιος και με τη βούλα Έλλην, θεώρησε πως δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για να ανακυκλώσει τις συσκευασίες των αγαθών που ηγόρασε από το να τις επιστρέψει στο κατάστημα.
Ή τουλάχιστον σε μια γωνίτσα που δεν θα φαίνονται.

Εγώ άφησα το καρότσι μου, πήγα ως τα χαρτόκουτα και ενώ ήμουν έτοιμος να τα πάρω μαζί μου και να του τα απιθώσω πάνω στο καπώ του, τα παραμέρισα λίγο πιο κάτω σε σημείο που απλά να μην εμποδίζουν κανέναν.

Δεν ξέρω αν ήταν δειλία αυτό που με συγκράτησε και δεν του τα πέρασα κουστουμάκι να το χαίρεται, αν απλά βιαζόμουν, ή αν σκέφτηκα πως θα ήταν κρίμα να τον ρεζιλέψω μπροστά στη γυναίκα του και το παιδί του, (ήταν κι απο άλλη πόλη) αλλά για μια ακόμα φορά αυτοφασκελώθηκα.

Ίσως την επόμενη φορά που θα δω κάτι τέτοιο να συμβαίνει να (ανα)λάβω δραστικά μέτρα.

Ως τότε, μπορείτε να με αποκαλείτε απλά... Συνεργό Στο Έγκλημα.

Είσαστε Κουκλάκια Χωρίς Τα Κουκουλάκια

Αγαπημένε μου Αναρχομαλάκα. Ναι εσύ, που πας γήπεδο μόνο και μόνο για να πλακωθείς με τους μπάτσους, που μπαίνεις σε κάθε πορεία (συνήθως του ΚουΚουΕ) για να καταλήξεις με μια μολότοφ στο χέρι (και δύο στο σακίδιο) να καις αμάξια και να πλιατσικολογείς καταστήματα.
Σκέφτηκες ποτέ πως παίζεις το παιχνίδι τους?
Πέρασε ποτέ η ιδέα από το άδειο σου κρανίο πως αυτό θέλουν να κάνεις?

Αναρχομαλάκα μου, είσαι το παιχνιδάκι τους. Πάνω σου εξασκούνται. Γιατί νομίζεις δεν σε πιάνουνε? Είσαι τόσο μάγκας νομίζεις που τους ξεγλιστράς? Είσαι τόσο γατόνι που τους ξεφεύγεις? Για θυμήσου το 96 που σας είχανε μαντρώσει μέσα στο Πολυτεχνείο και σας βγάζανε φέτες για να σας βάλουν μέσα στις κλούβες.
Παίζουν μαζί σου Αναρχομαλάκα μου. Εκπαιδεύονται. Όπως η γάτα με το λαστιχένιο ποντικάκι της.

Αλλά τι κάθομαι και σου λέω? Εσύ το Οργισμένο Ανίατο Νειάτο θα ακούσεις κανένα άλλο πλην του Μπάμπη του Σουγιά και του Μήτσου του Πετούγια? Αμ δε …
Για αυτό λοιπόν εγώ θα προχωρήσω σε συμβουλές προς τα Παιδάκια με Τα Κράνη®.

Φίλοι μου ΚΑΛΟΙ (σκοπίμως χωρίς τόνο)
Είναι καλό, κάπου κάπου να δείχνετε Έργο. Να μπουζουριάζετε καμιά 15αριά καλόπαιδα [sic] για να ικανοποιείται το Λαϊκόν Αίσθημα Δικαιοσύνης [ξανά sic] (Κοινώς «Για τα μάτια του κόσμου»). Παραθέτω μερικές τεχνικές για καλύτερη απόδοση.

1. Σταματήστε επιτέλους τα δακρυγόνα. Έχουν εθιστεί λέμε.
2. Εκπαιδεύστε κόσμο να πιάνει τις μολότοφ ΠΡΙΝ αυτές πέσουν κάτω και σπάσουν.
3. Εν ανάγκη, ορίστε 10-15 άτομα να φέρουν απόχη για να τις πιάνουν.(Δεν φαντάζεστε τι σπάσιμο νεύρων είναι αυτό για αυτόν που την πετάει.)
4. Αντί των δακρυγόνων χρησιμοποιήστε μυγόχαρτο, LOGO ή μελάσα. Όσο Άγριο και Αναρχικό να είναι το νειάτο, η γελοιοποίηση που θα αισθανθεί μόλις τουρλουμπουκιαστεί μαζί με 3-4 ακόμα και θα προσπαθούν να ξεμπλεχτούν εν μέσω δημοσιογράφων, αρκεί για να τους κάνει να το ξανασκεφτούν πριν το ξανακάνουν άλλη φορά.
5. Απλώστε δίχτυα (οριζόντια, παράλληλα με το έδαφος) στους δρόμους που θα γίνουν πορείες. Ιδανικό μέγεθος τρύπας: να χωράει παπούτσι Νο 45. Ενώ είναι αρκετά άνετο για βάδισμα, είναι σχεδόν αδύνατο να τρέξει κάποιος από πάνω του. Τέρμα το τρέξιμο πίσω από τσογλάνια που βρίζουν την Μαμά.
   

Φτάνει ως εδώ.
Δεν θα σας τα δίνω έτοιμα όλα!

Υστερολπηκτρολογηθέν: Η Κοντολίζα Ράϊς ήρθε στο Κλεινόν Άστυ. Ευτυχώς που είχαμε την Ντόρα να την υποδεχτεί. Η Ντόρα την περνάει τουλάχιστον στο ύψος. Κάτι είναι κι αυτό.

Ασκήσεις Ζεν Με Σούβλα Και Τσίπουρο

Φέτος είπα πως θέλω να θυμηθώ πως είναι να ψήνεις παραδοσιακά τον οβελία του Πάσχα. Το έκανα. Ενώ ο γείτονας εφήρμοζε ηλεκτρομοτέρ επί της ψησταριάς και της σούβλας του, εγώ, αγέρωχος, ξεσφούρλιαζα την αρνίτσα μου δια χειρός.

Οι ρυθμικές κινήσεις του καρπού με την σωστή κλίση του αγκώνα, έτσι ώστε να μην κουράζεται υπερβολικά το όλο βραχιονοπηχικοπαλαμικό συστημα, καθώς και οι χρονομετρημένες εναλλαγές αριστερου και δεξιού χεριου με οδήγησαν σε μια εκστατική κατασταση εντός λίγης ώρας.

Η δερβίσικη περιστροφή του σφάγιου, καθώς και η πύρα από την ψησταριά με έκαναν να εμβαθύνω λίγο περισσότερο στην όλη Πασχαλινή μας παράδοση. Με την βοήθεια βεβαίως του τσίπ’ρου (χάϊντε Γειά μας γείτονα!) και τα κλαρίνα με έκο που ακούγονταν ανάμεσα από τα ραδιοφωνικά «Το συνεργείο αυτοκινήτων του Μπαμπη Τελεμέ εύχεται στην εκλεκτή του πελατεία Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη», ένοιωσα το Τρίτο (ελληνικό) μου Μάτι να ανοίγει.

Και Ιδού! Είδα σε όλη την επικράτεια ψησταριές, αρνιά, κατσίκια, κοκορέτσια, άντρες γυναίκες και παιδιά να ψήνονται και να ψήνουν. Να πίνουν και να τρώνε τα αυγά με λαδάκι και πιπέρι, κουλουράκια και τσουρέκια να συνοδεύουν τζατζίκια και γιαούρτια, τσίπουρα, μπύρες και κρασιά τερψιλαρύγγια, να δροσίζουν τους ψήστες και αποφάνθην.

Και να μην είχαμε Πάσχα, θα έπρεπε να το εφεύρουμε.

Γιορτή της Άνοιξης, γιορτή της Ανάστασης (ή της Ανάτασης που είπε κι ένας Φίλος), γιορτή.

Τι κι αν το αρνί θα μας φωνάζει μέσα από το ψυγείο για καμιά βδομάδα «Φάε με επιτέλους!». Τι κι αν τα αυγά θα μας στοιχειώνουν για αρκετές ημέρες με την μορφή σαλάτας? Η όλη διαδικασία μετράει σαν τελετή εξαγνισμού. Αναγέννησης.

Φωτιά κι Άγιο Φως. Πίσω στον Προμηθέα. Οι Ρίζες του Ανθρώπου. Ανάβω φωτιά και ψήνω κρέας. Back to basics.

Με σπίρτο και χαρτί, ξυλαράκια μετά, κλήματα, ξύλο κέδρου και δρυς, κάρβουνο, και νάσου η φωτιά έτοιμη να δεχτεί την τροφή μου.

Κάπνα και τσίκνα από το λιωμένο και σταγμένο λίπος. Κάψιμο από το ανακάτεμα των κάρβουνων και το μοίρασμα τους για να ψηθεί ομοιόμορφα το αρνί. Κάψιμο από τον ήλιο. Ιδρώτας και μια γλυκιά χαύνωση από το τσίπ’ρο.

Το αποφάσισα. Θα πετάξω το μοτέρ σούβλας (με 2 ταχύτητες) που πήρα πέρυσι.

Σκέψεις Μεγάλου Σαββάτου

Εν μέσω κατανυκτικής ατμόσφαιρας και ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν πως και πώς να τελειώσει η λειτουργία για να επιδοθούν στον γνωστό αγώνα του «τρώω τα πάντα σαν γουρούνι» στο τραπέζι της μαγειρίτσας (λες και δεν χόρτασαν από κρέατα όλο τον υπόλοιπο χρόνο) εγώ έχω κολλήσει στο ευαγγέλιο του Ιούδα (ναι του Ισκαριώτη).

Πάντα ήμουν με τον χαμένο. Από μικρό παιδί. Έβλεπα στην τηλεόραση κανένα ματς, κι αμέσως έπαιρνα το μέρος της ομάδας που έχανε. Πείτε με και λούζερ. Χέστηκα.

Η Ιούδας (ο Ισκαριώτης για να μην υπάρχει παρεξήγηση) ήταν Η Μορφή για μένα. Μονίμως στο φτύσιμο, στο κάψιμο, στο βρισίδι, πάντα το εξιλαστήριο θύμα.
Κι έρχομαι εγώ κι αναρωτιέμαι, ο Τζίζας ήξερε (μεταξύ μας, ήθελε) ότι για να επιτευχθεί Ο Σκοπός Του (®) αυτός (ο Τζίζας ντε) έπρεπε να σταυρωθεί, άρα κάποιος έπρεπε να αναλάβει το ρόλο του «προδότη», γιατί 20 αιώνες τώρα τον έχουμε του πεταματού τον έρμο τον Ιουδάκο?

Αυτός δεν ήταν που βοήθησε τον Τζίζας να εκπληρώσει τον Σκοπό Του (®)?
Αυτός δεν θα έπρεπε να είναι ο πλέον λατρεμένος από τους Αποστόλους?

Μάλλον είναι πολύ ψιλά γράμματα αυτά για τον λαό των χριστιανών.
Πάντως το «Ευαγγέλιο» του Ιουδάκου θα το μελετήσω. Πάλι καλά που υπάρχει κι ένα Νάσιοναλ Τζεογκράφικ και ξεστραβωνώμαστε.

Τεσπα.

Κάτι άλλο τώρα.
Ετοιμάζομαι να γίνω μπαμπάς. Για πατέρας δεν ξέρω αλλά για μπαμπάς σίγουρα. Για Γονιός από την άλλη, μμμ, ούτε αυτό το γνωρίζω. Αυτό που μου προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση είναι αυτή η αλλαγή στην πνευματική μου κατάσταση.
Όχι πως έχω ξετρελαθεί, αυτό το είχα από πριν, αλλά μερικές στιγμές βλέπω πως έχω αλλάξει πολύ. Στις κρίσεις μου, στην ομιλία μου, στην σκέψη μου, στην αντιμετώπιση πολλών πραγμάτων. Σαν να έχω …γλυκάνει?

Δεν ξέρω αν ευθύνεται η συνεχής ενασχόληση με ζουζουνί ζωγραφιές και παλ χρώματα ή το συνεχές σόπινγκ σε μαγαζιά με βρεφικά-παιδικά αντικείμενα («μα δεν είναι σκέτη γλυυυυκαααα???»), ίσως η κουβέντα με μαμάδες και μπαμπάδες που (ομαδών!) συμφωνούν πως «θα αλλάξει η ζωή σου…». (Σας ευχαριστούμε που μας δηλώνετε το προφανές…)

Γαμώτο, ήδη έχει αλλάξει ρε σεις! Από κει που ήμουν ένας ακόμη παντρεμένος σε λίγο θα είμαι «Γονιός», «Πατέρας», μπαμπάς. (Τρέμω? Φοβάμαι? Εκστασιάζομαι?)

Χάνω κάθε μου άλλη ιδιότητα και γίνομαι αναπόσπαστο κομμάτι μιας άλλης ζωής. Μιας ζωής που είναι πλήρως εξαρτημένη από εμάς. Τόσο εύθραυστη, τόσο μικρή, τόσο όμορφη, με όοοολες τις δυνατότητες μπροστά της.

Ελπίζω μονάχα να μην ξεχάσω ποτέ πως ήταν όταν ήμουν εγώ παιδί.

Μαμά Πετάωωωω

Μετά απο πεντέμιση ώρες πτήση και αλλες τόσες αναμονή σε αεροδρόμια, μπορώ πλέον κι εγω να συμφωνήσω με τον σοφό Νταγκλας Άνταμς πως η έκφραση "Ωραίο σαν Αεροδρόμιο" δικαίως δεν υπαρχει σε καμία γλώσσα.

(επιπροσθέτως, αν κάποιος την εισήγαγε, θα θεωρούσα την μικρότερη ποινή τον θάνατο δια σακιδιοβολισμού σε τέρμιναλ της Ολυμπιακής)

Εν αρχή ην ο Λόγος

Τεσστ τεσστ τεσστ ... ειπε ο Κύριος ...

Αληλούηαααα!!! ανέκραξαν οι άγγελοι.

Σκάστε βρε κι ακόμα δεν βρήκα την κονσόλα με τα εφε!, τους μάλωσε ο Κύριος.

Οι άγγελοι αρχίσαν να τουμπεκιάζουν (ψιλοκομμένο να βγαζει όλο του το άρωμα) και ο Κύριος συνέχισε να αναρωτιέται αν θα πρέπει να κάνει Draft και τι σχέση έχουν τα ρεύματα με τις Εκδόσεις.

Γεννηθήτω το θέλημά μου! βροντοφώναξε ο Κύριος και ιδού θαύμα μέγα.

Ενα blog γεννήθηκε.