Αρά Ντιπ Αμπούχαβους Ίσι?

Εν μέσω καταναλωτικής και μαστορευτικής φρενίτιδας σήμερα πήγα στο Praktiker.
Ως συνήθως, εκστασιάστηκα με όλες τις συσκευασμένες τεχνικές "λιχουδιές" που τόσο έντεχνα είναι αραδιασμένες στα ράφια, στις προθήκες και στα καλάθια .
(Παρένθεση. ΛΑΤΡΕΥΩ τα καλάθια των προσφορών. Κλείνει η παρένθεση)

Αφού ξόδεψα πάνω απο μισή ώρα διαλέγοντας και ξε-διαλέγοντας χρώματα (τι να κάνουμε έχουμε κι ένα βίτσιο με την τακτοποίηση των λάθος τοποθετημένων προϊόντων), ένα τέταρτο αναλογιζόμενος αν χρειαζόμουν μία ακόμη πολυθήκη για CD και άλλο ένα εικοσάλεπτο διαβάζοντας ταμπέλες στα φυτοχώματα (πήρα δύο διαφορετικά τελικά), έφτασα στο πολυπόθητο τέρμα του ταμείου.

Και εδω ξεκινά το δράμα μου.

Δεν ξέρω αν είναι καθαρά Ελληνικό το φαινόμενο του να βγαίνεις απο τα ταμεία αν δεν έχεις αγοράσει κάτι, πάντως εμείς τό 'χουμε.

Μπροστά μου, σήμερα, πέρασαν :

1. Μια οικογένεια (Μπαμπάς, μαμά, γιαγιά, εγγονός)
2. Ένας ..."κύριος" , γρυλίζοντας κάτι που έμοιαζε με ελληνικά .
3. Δύο κύριοι που είχαν "μονο ένα πραματάκι".
4. Μια κυρία που κι εκείνη είχε "ένα πραματάκι".
   

Τους δύο τελευταίους εννοείται πως τους άφησα, και με χαρά μάλιστα, να περάσουν μπροστά απο μένα στην ουρά, μιας και το κατάστημα δεν διαθέτει ουρά "10 και κάτω προϊόντων". Στην κυρία δυσανασχέτισσα αλλά και πάλι το έκανα γαργάρα. Το γιατί μη με ρωτάτε. Κάτι η βιασύνη μου να τελειώνω, κάτι η ευγένεια της ερώτησης, ε δεν είμαστε και κάφροι!

Είχα μαζί μου το κλασσικό καρότσι. Το κατάστημα έχει μπαριέρες που δυσχαιρένουν, αν δεν αποκλείουν ολοσδιόλου, την κίνηση σε πάνω απο ένα άτομα και πολύ σωστά. Τα ταμεία υποτίθεται πως ελέγχουν τι βγαίνει απο το μαγαζί.

Και νάσου λοιπον ο πληκτρολογών να στριμώχνεται αναμεσα στο καρότσι και τις μπαριέρες για να περάσουν οι άνωθεν αναφερθέντες έμπροσθεν αυτού.

Μέχρι να βγω έξω είχα σηκώσει πιέσεις άνω των 100bar.

Σαν να μην έφτανε το στριμωξίδι και η αγένεια, σπρώχνωντας το καρότσι προς το αυτοκίνητο μου έφτασα μπροστα σε μία στενωπό.
Απο τη μία τα καρότσια, όμορφα τακτοποιημένα στις ράγες τους. Απο την άλλη μια τέντα (σκηνή ολόκληρη στην ουσία) ενός ταχυφαγείου που εδρεύει, άγνωστο με ποιό σκεπτικό και ποιά συμφωνία, στον προαύλιο χώρο του καταστήματος.
Ανάμεσα λοιπόν απο αυτα τα δύο εμπόδια, χωράει ένα καρότσι.

Σε αυτό λοιπόν το σημείο βλέπω έναν καλό κυριούλη να ακουμπάει μια χαρτοκουτάρα από τηλεόραση κι ένα μικρότερο κουτί απο πλαστικά τάσια αυτοκινήτου.

και ...Φρίττω.

Τα εν λόγω αντικείμενα βρίσκονται το ένα στο πορτ μπαγκάζ του και τα άλλα τέσσερα στις ρόδες του αμαξιού του.

Ο καλός κυριούλης, ως γνήσιος και με τη βούλα Έλλην, θεώρησε πως δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για να ανακυκλώσει τις συσκευασίες των αγαθών που ηγόρασε από το να τις επιστρέψει στο κατάστημα.
Ή τουλάχιστον σε μια γωνίτσα που δεν θα φαίνονται.

Εγώ άφησα το καρότσι μου, πήγα ως τα χαρτόκουτα και ενώ ήμουν έτοιμος να τα πάρω μαζί μου και να του τα απιθώσω πάνω στο καπώ του, τα παραμέρισα λίγο πιο κάτω σε σημείο που απλά να μην εμποδίζουν κανέναν.

Δεν ξέρω αν ήταν δειλία αυτό που με συγκράτησε και δεν του τα πέρασα κουστουμάκι να το χαίρεται, αν απλά βιαζόμουν, ή αν σκέφτηκα πως θα ήταν κρίμα να τον ρεζιλέψω μπροστά στη γυναίκα του και το παιδί του, (ήταν κι απο άλλη πόλη) αλλά για μια ακόμα φορά αυτοφασκελώθηκα.

Ίσως την επόμενη φορά που θα δω κάτι τέτοιο να συμβαίνει να (ανα)λάβω δραστικά μέτρα.

Ως τότε, μπορείτε να με αποκαλείτε απλά... Συνεργό Στο Έγκλημα.