Ασκήσεις Ζεν Με Σούβλα Και Τσίπουρο

Φέτος είπα πως θέλω να θυμηθώ πως είναι να ψήνεις παραδοσιακά τον οβελία του Πάσχα. Το έκανα. Ενώ ο γείτονας εφήρμοζε ηλεκτρομοτέρ επί της ψησταριάς και της σούβλας του, εγώ, αγέρωχος, ξεσφούρλιαζα την αρνίτσα μου δια χειρός.

Οι ρυθμικές κινήσεις του καρπού με την σωστή κλίση του αγκώνα, έτσι ώστε να μην κουράζεται υπερβολικά το όλο βραχιονοπηχικοπαλαμικό συστημα, καθώς και οι χρονομετρημένες εναλλαγές αριστερου και δεξιού χεριου με οδήγησαν σε μια εκστατική κατασταση εντός λίγης ώρας.

Η δερβίσικη περιστροφή του σφάγιου, καθώς και η πύρα από την ψησταριά με έκαναν να εμβαθύνω λίγο περισσότερο στην όλη Πασχαλινή μας παράδοση. Με την βοήθεια βεβαίως του τσίπ’ρου (χάϊντε Γειά μας γείτονα!) και τα κλαρίνα με έκο που ακούγονταν ανάμεσα από τα ραδιοφωνικά «Το συνεργείο αυτοκινήτων του Μπαμπη Τελεμέ εύχεται στην εκλεκτή του πελατεία Χρόνια πολλά και Χριστός Ανέστη», ένοιωσα το Τρίτο (ελληνικό) μου Μάτι να ανοίγει.

Και Ιδού! Είδα σε όλη την επικράτεια ψησταριές, αρνιά, κατσίκια, κοκορέτσια, άντρες γυναίκες και παιδιά να ψήνονται και να ψήνουν. Να πίνουν και να τρώνε τα αυγά με λαδάκι και πιπέρι, κουλουράκια και τσουρέκια να συνοδεύουν τζατζίκια και γιαούρτια, τσίπουρα, μπύρες και κρασιά τερψιλαρύγγια, να δροσίζουν τους ψήστες και αποφάνθην.

Και να μην είχαμε Πάσχα, θα έπρεπε να το εφεύρουμε.

Γιορτή της Άνοιξης, γιορτή της Ανάστασης (ή της Ανάτασης που είπε κι ένας Φίλος), γιορτή.

Τι κι αν το αρνί θα μας φωνάζει μέσα από το ψυγείο για καμιά βδομάδα «Φάε με επιτέλους!». Τι κι αν τα αυγά θα μας στοιχειώνουν για αρκετές ημέρες με την μορφή σαλάτας? Η όλη διαδικασία μετράει σαν τελετή εξαγνισμού. Αναγέννησης.

Φωτιά κι Άγιο Φως. Πίσω στον Προμηθέα. Οι Ρίζες του Ανθρώπου. Ανάβω φωτιά και ψήνω κρέας. Back to basics.

Με σπίρτο και χαρτί, ξυλαράκια μετά, κλήματα, ξύλο κέδρου και δρυς, κάρβουνο, και νάσου η φωτιά έτοιμη να δεχτεί την τροφή μου.

Κάπνα και τσίκνα από το λιωμένο και σταγμένο λίπος. Κάψιμο από το ανακάτεμα των κάρβουνων και το μοίρασμα τους για να ψηθεί ομοιόμορφα το αρνί. Κάψιμο από τον ήλιο. Ιδρώτας και μια γλυκιά χαύνωση από το τσίπ’ρο.

Το αποφάσισα. Θα πετάξω το μοτέρ σούβλας (με 2 ταχύτητες) που πήρα πέρυσι.