Ο χαμένος blogger (Call me Daddy)

Φτύστε με, οικτίρετε με, διαπομπεύσατε με. Είμαι ένας ανάξιος blogger.
Ξέρω πως έχω μέρες να γράψω και δεν θα αναλώσω τον, ελάχιστο, χρόνο μου σε συγνώμες προς οποιονδήποτε με διαβάζει, αν με διαβάζει κανείς.
Πάντα ακολουθούσα τον κανόνα, «Αν δεν έχεις κάτι ΚΑΛΟ να πεις, μη λες τίποτα.»

Οι μέρες που πέρασαν ήταν ένας αχταρμάς από δουλειά, τάϊσμα του μικρού, ρέψιμο του μικρού, ύπνου, τάϊσμα του μικρού, ρέψιμο του μικρού, ξεσκάτισμα του μικρού, κλέψιμο 2 ωρών ύπνου, δουλειάς, πολλών νεύρων, μιας παρ ολίγον μαστίτιδας που μας ανάγκασε να κόψουμε το θηλασμό, και μερικών ευμεγεθών καυγάδων.

Επιτέλους γίναμε 40 ημερών! (καραμούζες, ιαχές, ροκάνες και μια σαμπάνια στο 5 παρακαλώ) Ο Μικρός έφτασε αισίως τα 4,250 κιλά και πήρε 5 πόντους μπόϊ. Κατά γενική διαπίστωση σε λίγο θα τον παραδώσουμε για φαντάρο… (Άτιμες γιαγιάδες!)

Θέλω να εκφράσω ένα παράπονο.
Αν και τυγχάνω λάτρης των Γλωσσών, πως μπορώ να επικοινωνήσω με ένα πλάσμα που έχει έναν και μόνο έναν ήχο για το οτιδήποτε? Ακολουθούν παραδείγματα.

Πεινάω = Ουάααα
Πονάει η κοιλιά μου = Ουάαααα
Πονάει το κόλον μου και δεν μπορώ να αποβάλω τα διατροφικώς στερημένα απόβλητα μου = Ουάαααααααα
Δεν μου βγαίνει η διαφορική συνάρτηση = Ουάααααα
Το γάλα σε σκόνη που επιλέξατε, παλιοτσίπηδες γονείς, είναι αίσχος = Ουάααααα
Η επιλογή Μότσαρτ για μουσική φαγητού δεν με καλύπτει = Ουά

Μύθος αυτό που λένε οι παλιές μαμάδες (γιαγιάδες), «θα σου πει αυτό τι θέλει».

Μωρέ αυτό το λέει, ΕΓΩ το καταλαβαίνω???

Τες πα.

Με το που σαραντήσαμε λοιπόν, φορτώσαμε τον μικρό και τα συν αυτού συνοδευτικά συμπράγκαλα στις γιαγιάδες του και βγήκαμε να απηλαύσουμε έναν καφέ σαν Γνήσιοι Έλληνες.

Για μένα, ανέκαθεν, ο Καφές ήταν μια μυσταγωγική – τζεϊμσμποντική διαδικασία. Πάντα ήθελα να τον σιγοπίνω χαζεύοντας τον κόσμο πίσω από τη τζαμαρία της καφετέριας ή μέσω του καθρέφτη του μπαρ. Κάπως σαν, «Σας βλέπω αλλά δε με βλέπετεεεε… νιά νιά νιανιά νιά», ένα πράμα.

Αυτή τη φορά όμως το έπαιξα Ελληνάρας και στήθηκα μαζί με τους υπόλοιπους σε ένα τραπεζάκι με χαμηλούς καναπέδες (το λεγόμενο και Lounge Style, τρομάρα μας…) χαζεύοντας την περατζάδα φέϊς του φέϊς.

Έπαθα.
Ή εγώ είχα καιρό να βγω στον Κόσμο, ή ο Κόσμος άλλαξε εν μία νυκτί (ή έστω εν μία σαιζόν).

Τι χαμηλοκάβαλο παντελόνι, τι top που εκθέτουν το προπατορικό σημάδι του αφαλού, τι παντοφλίτσες που με κόπο συγκρατούν εαυτόν επί του ποδός, τι τατουάζ επι ώμων-κοιλιών-αστραγάλων, τι μαλλιά τσακώθηκα-με-το-μπλέντερ-και-νίκησα, τι «αέρα θέλει η πουτανιά και το μουνί γαμήσι» ήταν αυτά?

Τελικά είχε δίκιο ο σοφός που είπε πως, «Αυτό που πέντε χρόνια πριν ήταν της μόδας στα κωλόμπαρα είναι τώρα στη μόδα στον έξω κόσμο.»

Το αίσχος δε, ήταν να βλέπεις όλα τα προαναφερθέντα είδη ρουχισμού – αξεσουάρ σε δεσποινίδες ΚΑΙ κυρίες με εμφανή έλλειψη καθρέφτη στο σπίτι τους. Για έλλειψη γούστου ούτε λόγος...
Τα 15χρονα με τα τζηνάκια τους και τα ροζ top ήταν χάρμα οφθαλμών. (Ας μην ξαναθυμηθώ τις 25αρες με τους γραμμωμένους κοιλιακούς και ξανακολαστώ ο τάλας)
αλλά ...

Που πας κυρά μου με τις πατσές όξω?!?!?!? Κυκλοφορούν και παιδιά!!!

Πρέπει να κλείσω το κείμενο γιατί έχουμε κρίση κολικού στο διπλανό δωμάτιο.

Ασπασμοί μετά κοιλιακών σπασμών και τα λέμε σύντομα.

Ελπίζω.