Σκέψεις Μεγάλου Σαββάτου

Εν μέσω κατανυκτικής ατμόσφαιρας και ενώ οι υπόλοιποι περιμένουν πως και πώς να τελειώσει η λειτουργία για να επιδοθούν στον γνωστό αγώνα του «τρώω τα πάντα σαν γουρούνι» στο τραπέζι της μαγειρίτσας (λες και δεν χόρτασαν από κρέατα όλο τον υπόλοιπο χρόνο) εγώ έχω κολλήσει στο ευαγγέλιο του Ιούδα (ναι του Ισκαριώτη).

Πάντα ήμουν με τον χαμένο. Από μικρό παιδί. Έβλεπα στην τηλεόραση κανένα ματς, κι αμέσως έπαιρνα το μέρος της ομάδας που έχανε. Πείτε με και λούζερ. Χέστηκα.

Η Ιούδας (ο Ισκαριώτης για να μην υπάρχει παρεξήγηση) ήταν Η Μορφή για μένα. Μονίμως στο φτύσιμο, στο κάψιμο, στο βρισίδι, πάντα το εξιλαστήριο θύμα.
Κι έρχομαι εγώ κι αναρωτιέμαι, ο Τζίζας ήξερε (μεταξύ μας, ήθελε) ότι για να επιτευχθεί Ο Σκοπός Του (®) αυτός (ο Τζίζας ντε) έπρεπε να σταυρωθεί, άρα κάποιος έπρεπε να αναλάβει το ρόλο του «προδότη», γιατί 20 αιώνες τώρα τον έχουμε του πεταματού τον έρμο τον Ιουδάκο?

Αυτός δεν ήταν που βοήθησε τον Τζίζας να εκπληρώσει τον Σκοπό Του (®)?
Αυτός δεν θα έπρεπε να είναι ο πλέον λατρεμένος από τους Αποστόλους?

Μάλλον είναι πολύ ψιλά γράμματα αυτά για τον λαό των χριστιανών.
Πάντως το «Ευαγγέλιο» του Ιουδάκου θα το μελετήσω. Πάλι καλά που υπάρχει κι ένα Νάσιοναλ Τζεογκράφικ και ξεστραβωνώμαστε.

Τεσπα.

Κάτι άλλο τώρα.
Ετοιμάζομαι να γίνω μπαμπάς. Για πατέρας δεν ξέρω αλλά για μπαμπάς σίγουρα. Για Γονιός από την άλλη, μμμ, ούτε αυτό το γνωρίζω. Αυτό που μου προκαλεί την μεγαλύτερη εντύπωση είναι αυτή η αλλαγή στην πνευματική μου κατάσταση.
Όχι πως έχω ξετρελαθεί, αυτό το είχα από πριν, αλλά μερικές στιγμές βλέπω πως έχω αλλάξει πολύ. Στις κρίσεις μου, στην ομιλία μου, στην σκέψη μου, στην αντιμετώπιση πολλών πραγμάτων. Σαν να έχω …γλυκάνει?

Δεν ξέρω αν ευθύνεται η συνεχής ενασχόληση με ζουζουνί ζωγραφιές και παλ χρώματα ή το συνεχές σόπινγκ σε μαγαζιά με βρεφικά-παιδικά αντικείμενα («μα δεν είναι σκέτη γλυυυυκαααα???»), ίσως η κουβέντα με μαμάδες και μπαμπάδες που (ομαδών!) συμφωνούν πως «θα αλλάξει η ζωή σου…». (Σας ευχαριστούμε που μας δηλώνετε το προφανές…)

Γαμώτο, ήδη έχει αλλάξει ρε σεις! Από κει που ήμουν ένας ακόμη παντρεμένος σε λίγο θα είμαι «Γονιός», «Πατέρας», μπαμπάς. (Τρέμω? Φοβάμαι? Εκστασιάζομαι?)

Χάνω κάθε μου άλλη ιδιότητα και γίνομαι αναπόσπαστο κομμάτι μιας άλλης ζωής. Μιας ζωής που είναι πλήρως εξαρτημένη από εμάς. Τόσο εύθραυστη, τόσο μικρή, τόσο όμορφη, με όοοολες τις δυνατότητες μπροστά της.

Ελπίζω μονάχα να μην ξεχάσω ποτέ πως ήταν όταν ήμουν εγώ παιδί.