Μάθε Παιδί Μου Letters

Η καημένη η Κυρά Βασιλική κάποτε με είχε πρήξει. Ήταν να πάω στην 1η Λυκείου και ενώ εγώ ήθελα να πάω Τεχνικό Λύκειο σαν τον ξάδερφο μου τον Βάγιο και να γενώ ηλεχτρονικός και να μαστορεύω τηλεοράσεις και στρομπολάϊτς (δεκαετία 80 βλέπετε), εκείνη ήθελε να πάω Γενικό Λύκειο και να περάσω σε «καμία σχολή της προκοπής» όταν θα ερχόταν η ώρα των Πανελαδικών. Μέχρι και την τελευταία μέρα μεταγραφών τσακωνόμασταν. Πέρασε το δικό της.

Γράφτηκα στην 1η Γενικού Λυκείου.

Στο τέλος της χρονιάς και από καθαρή ευρυεδρίαση έμεινα μετεξεταστέος μόνο στη Γεωλογία και τα Θρησκευτικά. (από τότε φαινόμουνα…) Έδωσα τον Σεπτέμβρη και πέρασα, στην τρίχα.

Γενικός Βαθμός Α’ Λυκείου 13.4

Γράφτηκα στην 2α Τεχνικού Λυκείου, Τμήμα Μηχανολόγων.

Χαρά εγώ! Πέρασε επιτέλους το δικό μου.
Θα κάναμε και Τεχνικό Σχέδιο, και Αγγλικά και … και Εργαστήρια!!!
Και να τα σκαριφήματα σε πρόσοψη, κάτοψη και τομή (20αρι ευκολάκι) και να τα λιμαρίσματα δοκιμίων σε stahl 37 (λαμαρίνα 5mm) και να οι ηλεκτροσυγκολλήσεις και να οι οξυγονοκολλήσεις και να τα τρυπανίσματα και να οι αρμογές Τ και Π, ήμουν στον παράδεισο!

Κάναμε και Αυτοκίνητα, Στοιχεία Μηχανών, και το μισητό απ’ όλους Αντοχή Υλικών. Ευτυχώς ΔΕΝ κάναμε Χημεία και τα Μαθηματικά ήταν για τα μάτια του κόσμου. (Τρία Ζήτω και τρία Χιπ Χιπ Χουρά!) Στη Φυσική, αν και τη λάτρευα, είχα σχεδόν όλες μου τις «Δικαιολογημένες» απουσίες. Η Καθηγήτρια ήταν ένα αίσχος και μισό.

Ας είναι καλά η Κυρία Αγγελάκα των Ελληνικών που κάποια στιγμή διάβασε κάτι μπουρδίτσες που έγραφα στο πρόχειρο μου και αφού με κοίταξε με ένα μυστήριο βλέμμα μου είπε, «Μη σταματήσεις να γράφεις και να διαβάζεις, ποτέ!» Ακόμα το θυμάμαι…

Γενικός Βαθμός 2ας Λυκείου 15.7

Στην 3η Λυκείου ο γράφων ήταν απουσιολόγος. Τεχνικό Λύκειο βλέπετε. Εκείνη τη χρονιά (1987) έγινε και η συγχώνευση των Τεχνικών με τα Επαγγελματικά Λύκεια.

Εκεί, στην 3η , παρατήρησα ένα τρομερό φαινόμενο. Ενώ εμείς, των Κλάδων, ήμασταν 12μελή – 15μελή τμήματα, δημιουργήθηκαν δύο τμήματα 4οδεσμιτών και σχεδόν δεν χωρούσαν στις αίθουσες. Πατείς με πατώσε τα 4οδεσμιτάκια για μια θέση στον ήλιο της εσωτερικής μετανάστευσης που λεγόταν, «Πάω-να-σπουδάσω-μακριά-από-το-σπίτι-μου-και-αυτούς-που-με-πρήξανε-να-διαβάζω».

Στο τέλος της χρονιάς και ενώ εμείς πηγαίναμε να πάρουμε τα Πτυχία μας (και ΟΧΙ απολυτήρια, το τονίζω) βλέπαμε τα καημένα τα παιδιά της 4ης Δέσμης να χτυπιούνται κλαυθμυρίζοντας στα κάγκελα. Είχα συμπληρώσει κι εγώ μηχανογραφικό, όπως όλοι, και παρατηρώντας τον πίνακα με τις βαθμολογίες και τα μόρια είδα ένα «Επιτυχών» δίπλα στο όνομα μου. Δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα, αλλά τότε τα ΤΕΛ είχαν ένα ποσοστό εισακτέων στα ΤΕΙ γύρω στο 12,5 % με τα μόρια του Πτυχίου τους. (1.750 έβγαζα εγώ)

Είχα δηλώσει όλες κι όλες δύο σχολές στα Τ.Ε.Ι. Λάρισας. Μηχανολόγων (αρρώστια λέμε) και μη γνωρίζοντας κάτι άλλο άξιο λόγου, Έργων Υποδομής. Από λάθος είχα βάλει το Νο 1 στην Έργων Υποδομής και, φυσικό επόμενο, πέρασα σε αυτή.

Αδιάφορο.
Ούτως ή άλλως δεν είχα σκοπό να πάω να φάω 4 χρονάκια «σπουδάζοντας». Εγώ ήθελα μουτζούρα, δουλειά, μεροκάματο. (Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί, που λέει και το λαϊκόν άσμα.)

Μία 4οδεσμίτισσα συμμαθήτρια, που δεν πέρασε, με το που είδε ότι είχα περάσει με άρχισε στα συχαρίκια, μόνο και μόνο για να της κοπεί η ανάσα μόλις της είπα ότι δεν θα πάω ούτε να γραφτώ. Η έρμη κόντεψε να βάλει, ξανά, τα κλάματα.

Ο Κύριος Κυριτσόγλου, υπεύθυνος του Τμήματος Μηχανολόγων, με έπιασε από το μπράτσο και με στοργικό ύφος με μάλωσε που δεν τον είχα ακούσει για την ΣΕΛΕΤΕ που με έψηνε σχεδόν ολόκληρη τη χρονιά για να δώσω. Όταν είχαμε Εργαστήρια κάναμε το μάθημα σχεδόν μαζί.

Έφυγα από το ΤΕΛ με ανάμεικτα συναισθήματα εκείνη τη μέρα. Από την μια ικανοποίηση για το ότι είχα περάσει σε σχολή των ΤΕΙ και μάλιστα με υψηλή Βάση, από την άλλη ένα μούχρωμα για το ότι δεν θα πήγαινα ποτέ. Το γεγονός πως δεν το κυνήγησα καν απλά δεν με ενδιέφερε. Μέσα στην στρατιωτική τσάντα, που εγώ είχα κάνει σχολική με το BIC και μπόλικη φαντασία, ήταν το Πτυχίο του Μηχανολόγου Εργαλειομηχανών, ένα πακέτο Camel άφιλτρα και 3 βιβλία που τσούρνεψα από τους Ηλεκτρονικούς. Έτσι κι αλλιώς για κάψιμο τα είχαν.

Στα χρόνια που πέρασαν, από τότε μέχρι τώρα, πέρασα αρκετές ακόμα φορές από τα θρανία. Ας είναι καλά η δουλειά μου. Συνεχής εκπαίδευση. Το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε, ήταν όταν πέρασα το Σχολείο Εκπαιδευτών Εδάφους. Το πτυχίο, από αυτό το σχολείο ειδικά, σου δίνει τη δυνατότητα, αν το θελήσεις, να διδάξεις σε Τεχνικές Σχολές σαν Βοηθός Καθηγητή.

Στη δουλειά, πλέον, βρίσκομαι μπροστά στον πίνακα και έχω μαθητές. Κατά τα λεγόμενα τους δε, χαίρονται να τους κάνω μάθημα εγώ γιατί, «τους τα κάνω λιανά χωρίς να τους κουράζω»…

Ίσως επειδή τελικά είχα δίκιο εγώ, και όχι η Κυρά Βασιλική.

Σίγουρα είχε δίκιο ο Κύριος Κυριτσόγλου…



Υ.Γ. Αφιερωμένο στα Κάτω απο τη Βάση Παιδιά...