Τ' Ονοματάκι σας ?

Πολύ πριν την έλευση του Μικρού παίχτηκαν πολλά σενάρια ονοματοδοσίας του.
Προσωπικά προτίμησα να ακολουθήσω το Αρχαιολελληνικό, ή Ινδιάνικο κατά μερικούς, πρότυπο. Να δω, δηλαδή, πρώτα τι σόϊ άνθρωπος είναι και μετά να διαλέξω ένα όνομα που να του ταιριάζει.
Ευτυχώς δεν τέθηκε θέμα επιλογής ονόματος από τα πατρογονικά μας. Και οι δύο (εγώ και η σύζυγος) ήμασταν και παραμένουμε αντίθετοι σε αυτό. Όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά για το ότι δεν θέλουμε γκρίνιες και μούτρα από τις γιαγιάδες.
(Παρένθεση. Φοβερή ανακάλυψη οι Γιαγιάδες. Όμως όπως κάθε μεγάλη ανακάλυψη μπορεί να κάνει μεγάλο καλό αλλά και μεγάλο κακό. Σαν την Ατομική Ενέργεια ένα πράγμα. Κλείνει η παρένθεση.)
Εκεί που κολλήσαμε ήταν στο ότι, η σύζυγος, από καθαρό φόβο και ανασφάλεια για την υγεία του μικρού (κάτι που ακόμα και τώρα που τον είδαμε και μας διαβεβαίωσαν ότι είναι υγιέστατος, υπάρχει), «έταξε» τον Μικρό στην Παναγία.
Αποτέλεσμα, θα του δοθεί και Δεύτερο όνομα, Χριστιανικό. Τέλος.{Σταύρωμα των χεριών στο στήθος, ανύψωση πηγουνιού προς το ταβάνι και χτύπημα ποδιού στο πλακάκι.}

Αλλαγή πλεύσης για να εξηγηθώ στο γιατί κολλάω επί της Χριστιανικής Ονοματοδοσίας.

Από τότε που με θυμάμαι, ως σκεπτόμενο άνθρωπο, είχα μια έφεση στις ερωτήσεις.
Γιατί έτσι κι όχι αλλιώς, γιατί αυτό κι όχι εκείνο, γιατί, γιατί γιατί? Πάντα με ένα ερωτηματικό τελείωναν οι προτάσεις μου. Ας είναι καλά ο Θείος μου ο Κώστας, που σαν ανήσυχο πνεύμα κι εκείνος, διάβαζε Έριχ Φον Ντάϊνεκεν και έδινε τροφή στις συζητήσεις ανάμεσα στην οικογένεια τα καλοκαιρινά βράδια στη βεράντα της Γιαγιάς.

Τι είναι οι ιπτάμενοι δίσκοι κι αν όντως υπάρχουν, τι έκανε ο Ιησούς τα χρόνια που έλειπε από το σπίτι του (πήγε στην Ινδία – τον απήγαγαν εξωγήινοι – μυήθηκε στα Ελευσίνια Μυστήρια), τι πραγματικά συνέβη στον Αδάμ και την Εύα και άλλα τέτοια πολλά. Κανένα θέμα δεν ήταν ταμπού. Ειδικά τα θέματα της Θρησκείας. Εκεί γινόταν το μεγάλο αλισβερίσι. Έμαθα έτσι να αμφισβητώ τα πάντα. Δεν υπήρχαν στεγανά στο κεφαλάκι του μικρού Νικόλα. Κάθε πληροφορία κυκλοφορούσε και συνεργαζόταν ελευθέρα με οποιαδήποτε άλλη.

Πέρασαν χρόνια από τότε. Το κεφαλάκι του μικρού Νικόλα μεγάλωσε (εσωτερικά, γιατί εξωτερικά ήταν πάντα μεγάλο), και γέμισε με λογιών λογιών πληροφορίες.
Μετά από μερικά χρονάκια μελέτης και συζητήσεων με κάθε λογής, βολής και ειδικού βάρους ανθρώπους, κατέληξε ο μικρός Νικόλας σε ορισμένα συμπεράσματα.

Κανείς από τους θρησκευόμενους δεν μπορεί να σου απαντήσει με βεβαιότητα στην ερώτηση, «Τι είναι η Θρησκεία?» και συνήθως καταλήγουν σε κλασσικά κλισέ του τύπου, «Είναι η παράδοση μας», «Είναι αυτό που πιστεύουμε», «Χωρίς θρησκεία θα επικρατούσε το χάος» κλπ. Αν ρωτούσες, «τι είναι το πορτοκάλι?» θα σου έλεγαν, «φρούτο», στην περίπτωση της Θρησκείας όμως δεν ισχύει κάτι τέτοιο.

Αν διαβάσεις, αν ΜΕΛΕΤΗΣΕΙΣ την «Αγία» Γραφή, θα φρίξεις από το αίμα και το σπέρμα που περιέχει. Το θανατικό και τον πόλεμο. Την εκδίκιση και το «πατ-πατ» στον ώμο των Δικών Μας Παιδιών (όρα Λαός του Ισραήλ). Τα κερατώματα, τις χιλιάδες παλακίδες του Σολωμόντα (του Σοφού) και τις εντολές για λιθοβολισμό.

Κανείς από τους Θρησκευόμενους δεν έχει διαβάσει την Αγία Γραφή – Βίβλο.
Αν το έχουν κάνει το έκαναν σε μια εποχή τόσο μακρινή που δεν θυμούνται τι λέει μέσα. Συνήθως όσες πληροφορίες έχουν για το θέμα τις αποκτούν το Πάσχα που για όλη την Μεγάλη Εβδομάδα η τηλεόραση παίζει ταινίες Βιβλικού περιεχομένου.

Αν θέλεις να εξασφαλιστείς επαγγελματικά γίνε Παπάς.
Ο Γιώργος της κυρα Ευταλίας ήταν χαμένο κορμί και κοίτα τον τώρα που πήρε αμάξι και χτίζει και σπίτι. Ακόμα και νεοκόρος ή νεοκόρισσα να γίνεις (ειδικά δε στην Παναγία των Τεμπών …) είσαι καλύτερα κι από δημόσιος υπάλληλος. Μιλάμε για πολλάααα τυχερά (πλινκ πλινκ το δεξί το βλέφαρο).

Αν θεωρείς υποκρισία το να δηλώνεις Χριστιανός ενώ δεν πιστεύεις, καλά θα κάνεις να το βουλώσεις. [Μαλάκες είμαστε εμείς οι υπόλοιποι που δεν μιλάμε;]
Πιστεύεις δεν πιστεύεις ακολούθα το κοπάδι. Μόνο έτσι θα σε αποδεχτούν σαν ίσο. Αργότερα ίσως και να σου ανοιχτούν λέγοντας πορνοϊστορίες με παπάδες και χήρες, με παπάδες και φαντάρους, και το υπέρτατο όλων, με Αρχιμανδρίτες και ΛΟΚατζήδες.

Κάθε συζήτηση περί Αθεΐας (Αθρησκείας στην ουσία) θα καταλήξει, από την μεριά του θρησκευόμενου, στο τρομολάγνο κλισέ, «…μη μπει μονάχα δικός σου άνθρωπος στο νοσοκομείο πρόσεχε και μετά θα σε δούμε πόσο άπιστος και άθεος είσαι…[χτύπημα ξύλου ή πλαστικού τραπεζίου]».
Αν ήμουν σε άγρα θρησκείας, αυτό και μόνο θα με έκανε να γυρίσω την πλάτη μου στον Χριστιανισμό, την επονομαζόμενη και Θρησκεία Της Αγάπης (®&©).

Επιστροφή στο θέμα μας.

Με δεδομένα τα ανωτέρω συμπεράσματα και μερικά ακόμα που ελπίζω να αναλύσω αργοτέρως, έχω απορρίψει την Θρησκεία. Σαν Χριστιανορθόδοξη, Καθολική, Διαμαρτυρόμενη, Σιωπηλή, Ραελιανή, Νιουετζιανή, Παλαιοημερολογίτικη, Μαρτυρικοιεχωβάδικη, Δωδεκαθεϊστική, Μουσουλμανική, Εξ Αποκαλύψεως ή Ανακαλύψεως την αποστρέφομαι. Δεν μου δίνει τίποτα απ’ όσα υπόσχεται, και αν μου τα δώσει ποτέ, είμαι βέβαιος πως δεν θα μπορέσω να τα εκτιμήσω περισσότερο απ’ ότι εκτιμώ τα παραμύθια του Χανς Κρίστιαν Άντερσεν.

Έτσι λοιπόν, είμαι ενάντιος σε οτιδήποτε έχει σχέση με «ταξίματα», λαμπάδες, θυμιάματα (αν και τρελαίνομαι για την μυρουδιά του λιβανιού), ευχέλαια, αγιασμούς υδάτων τε και μαθητών, βαπτίσεις βρεφών, ταυτότητες που αναγράφουν θρησκεύματα (εδώ που τα πληκτρολογούμε, ακόμα και σε γυφτοταυτότητες χρυσές ή αργυρές είμαι ενάντιος), εξομολογήσεις, αφ-ορισμούς, ράσα, παπάδες χωρίς ράσα, παπάδες με ζαρτιέρες, παπάδες με χρυσοποίκιλτα άμφια και σταυρούς που κοστίζουν όσο μια πτέρυγα νοσοκομείου. Βδελύσσομαι τούτων ολωσδιόλου.

Είμαι επίσης ενάντιος σε οτιδήποτε επικαλείται ανώτερες δυνάμεις (ΝΑΤΟ & ΗΠΑ συμπεριλαμβανομένων) για να επιτύχει το σκοπό του. Πνεύματα, άγγελοι, άγιοι, όσιοι, δαίμονες, διάβολοι, τρίβολοι ανήκουν στη σφαίρα της λαϊκής φαντασίας και σαν τέτοια θα έπρεπε να αντιμετωπίζονται. Σαν φανταστικά όντα.

Πέρα απ’ όλα αυτά, Παναγιώτη λένε και το γειτονόπουλο. Θα επικρατεί σύγχυση όταν η μία εκ των δύο γειτονισσών τσιρίζει, «Παναγιωτάκηηηηηηηηηηηηη έλα γρήγορα να φας!!!»

Κάποιος θα γίνει τετράπαχος.