Χαζο-μπαμπάδες με ρούμι

Πάνε δύο βδομάδες τώρα που είμαι πατέρας. Περίεργο? Παράξενο? Κρυπτικό και ερεβώδες? Δ.Γ.Δ.Α. ? Άντε να τα βάλεις σε τάξη. Κάτι για το οποίο φημίζομαι μεν, βγάζω φλύκταινες όταν «πρέπει να» το κάνω δε. Δεν είναι ούτε εύκολο ούτε δύσκολο να καταμετρήσω τα συναισθήματα μου. Ίσως αργότερα, αναπολώντας, να χρωματίσω τις στιγμές με κλάμα ή γέλιο, αλλά για την ώρα δεν θα μπορούσα να ονοματίσω τι συμβαίνει μέσα στο κεφάλι μου.

Απ’ έξω απ’ αυτό πάντως τα γεγονότα τρέχουν και αλίμονο αν δεν τα παρατηρούσα.

Δυστυχώς όλοι (μα ΟΛΟΙ) με το που τους βρίσκω, στο τηλέφωνο, στο δρόμο, στη δουλειά, στον msn ή στο τσατ, με χαρακτηρίζουν Χαζομπαμπά. Μια έκφραση που, προσωπικά, απεχθάνομαι. Δεν είμαι χαζομπαμπάς. Δεν θέλω να έχω σχέση με τέτοια επίθετα. Δεν ξέρω καν πως είναι οι χαζομπαμπάδες. Ούτε το Μείζον Ελληνικό Λεξικό του Φυτράκη το έχει. Τι στα κομμάτια είναι ο «Χαζομπαμπάς» τελικώς???

Το γελοίο του πράγματος βέβαια είναι ότι συμβαίνει κάπως σαν μυστική συμφωνία, όλοι θα σε ρωτήσουν πως είναι το μωρό και με το που θα ξεστομίσεις τις πρώτες λεπτομέρειες (ανάθεμα την ώρα) για το νεοαποκτηθέν τέκνο, θα αρχίσουν να χαμογελούν πονηρά και να σε αποκαλούν Χαζομπαμπά χτυπώντας σε στην πλάτη. Λες και υπάρχει μια πλεκτάνη των ανύπαντρων ή αυτών που έχουν μεγάλα παιδιά (αντρών και γυναικών) να σε ξαναβαφτίσουν. Αφού με ρωτάτε ρε βλαμμένοι, να μην σας πω?

Μόνο μερικές φωτεινές εξαιρέσεις ξεφεύγουν της νόρμας και αυτές είναι άλλοι «χαζομπαμπάδες» (άρτι γεννήσαντες) που απλά κουνούν το κεφάλι με κατανόηση σε κάθε σου πρόταση που αφορά τον Γολγοθά της συμβίωσης με ένα βρέφος.
Μόνο με αυτούς μπορώ πλέον να συνομιλήσω σαν άνθρωπος. Για όλους και όλες τις άλλες είμαι πλέον ένας Χαζομπαμπάς και μισός που το μόνο που θα μπορούσε να συνεισφέρει σε μια συζήτηση είναι το πόσα «αγκου» ξεστόμισε το στοματάκι του παιδιού του.

Αίσχος.