ΜΗ! ...ΤΖΙΖΖΖ!!!

Ο θείος Αλβέρτος

Έρχεται μια στιγμή που κάθε τι που κάνεις φαίνεται μάταιο. Χωρίς αντίκρισμα. Ξαφνικά κοιτάς γύρω σου και βλέπεις πως η πορεία σου είναι χαραγμένη και δεν πρόκειται να αλλάξει. Λες και κάθε πράξη σου τοποθετήθηκε στον προγραμματισμό των κυττάρων σου. Πράξεις και λέξεις, συμπεριφορές που σε δεσμεύουν. Συμπεριφορές που, από μόνες τους, είναι αλυσίδες. Και όλα αυτά να μοιάζουν αναπόφευκτα.

Δεν σου τη σπάει αυτό το πράγμα?

Γεννιέσαι χωρίς να το θέλεις, ή τουλάχιστον χωρίς κανείς να προσπαθεί να σου κάνει έστω ένα καλό πακέτο After Sales Service. Ζεις, με τα κολλήματα σου, τις ανασφάλειες που σου δημιούργησαν άλλοι και οι …«συγκυρίες», αναπνέεις και τελικά το ξεπερνάς με έναν θάνατο. Άλλες φορές με έναν καλό θάνατο, χαμογελώντας στον ύπνο σου και άλλες ουρλιάζοντας προσπαθώντας να ξυπνήσεις τον οδηγό του οχήματος που κοιμάται και σε οδηγεί στην νταλίκα που έρχεται από απέναντι.

Ξέρω, σπαστικό.

Ίσως το πιο σπαστικό όμως να είναι άλλο.

Ο θείος Αλβέρτος είπε κάποτε πως, «Ο άνθρωπος είναι αξιοθαύμαστος για την ικανότητα του να μαθαίνει από τα παθήματα των άλλων, επίσης αξιοθαύμαστος, αν όχι περισσότερο, για την πλήρη του αποστροφή στο να το κάνει.»

Ο θείος Αλβέρτος είχε απόλυτο δίκιο.

Ποτέ δεν ακούμε. Λες και όταν η μαμά μας λέει ΜΗ ΤΖΙΖ ένα ορμέμφυτο παίρνει μπροστά και πάμε και βυσματώνουμε την πρίζα με το πηρούνι.

Τζιζ.

Πολύ Τζιζ. Τόσο πολύ τζιζ που τελικά καταλήγουμε τηγανιτοί και με άφρο χτένισμα.
Και πάλι δεν μάθαμε. Πρέπει να το ξανακάνουμε, και να το ξανακάνουμε, και να το ξανακάνουμε και να το … ω το κούρασα.

Τώρα αρχίζω και κατανοώ τα μεγάλα εγκληματικά μυαλά αυτού του πλανήτη. Δεν μας αξίζει η ζωή. Δεν μας αξίζει αυτός ο πλανήτης. Δεν μας αξίζει να λεγόμαστε «Δίποδα Νοήμονα Θηλαστικά».

Διάολε! Το, «Τετράτροχα Ανόητα Σκουπιδοφάγα» μου φαίνεται πολύ καλύτερο.

Γιατί να μην ακούμε τους μεγαλύτερους μας? Ή, έστω, γιατί να μην τους ρωτάμε γιατί μας δίνουν τις συμβουλές που μας δίνουν?

Πόσοι ήταν εκείνοι που μου είπαν, «Τι την θες τη παντρειά μωρέ? Κάτσε εργένης βρεεεεε μια χαρά θα περνάς…» Τίποτα εγώ. Βυσμάτωσα την πρίζα με το πιρούνι.

Λάθος πρίζα? Λάθος πιρούνι? Λάθος βυσμάτωμα?

Θα δείξει η ιστορία. Ελπίζω να μην χρειαστεί να το δείξει κανένας ψυχολόγος-ψυχίατρος. Επ ουδενί, εννοείται, κανένας δικηγόρος ή κανένας Ευγενέστατος Αστυνόμος. Φτού κακά!

Νοιώθω κουρασμένος. Εξουθενωμένος. Αναλωμένος. Η δυνατότητα συγκέντρωσης μου μειώνεται σε επικίνδυνα επίπεδα. Τίποτα δεν φαίνεται πως μπορεί να με βγάλει από αυτό τη ληθαργική δίνη που με τραβά στα βάθη της. Μήπως να το έριχνα στα σκληρά? Η σοκολάτα πια δε μου φτάνει. Θέλω προφιτερόλ.

Προσπεράστε τους

"Άντε μωρή κότααααα!"

Σήμερα, ξεκίνησα με τ’ αμάξι να πάω για καφέ με τους κουμπάρους. Στο 2ο χιλιόμετρο που έκανα, ένας τροχονόμος μου έκανε σήμα να βγω στην άκρη για έλεγχο και, ευγενέστατα, ζήτησε να του δώσω Άδεια, Δίπλωμα, Μία Ταυτότητα και το Ασφαλιστήριο Παρακαλώ (αυτολεξεί). Με «ζωγράφισε» κανονικότατα.

Είχα κάνει μία σοβαρότατη παράβαση του Κώδικα Οδικής Κυκλοφορίας και με ρώτησε αν κατάλαβα γιατί με σταμάτησε. Του το είπα. Προσπέρασα προπορευόμενο όχημα καβαλώντας Συνεχόμενη Γραμμή, πάνω σε στροφή.

Αλλά, ας τα πάρουμε από την αρχή.

Είχαμε αργήσει στο ραντεβού με τους κουμπάρους. Το φταίξιμο όλο δικό μου (άργησα να ξυπνήσω). Φυσικό επόμενο, να δώσω γκάζι. Μπροστά μου μία Άλφα Ρομέο που πήγαινε, όχι απλά σαν κότα, αλλά σαν κότα βατεμένη και μάλιστα από γάιδαρο. Αν και σαν οδηγός ανήκω στην κατηγορία των αγαπημένων των Ασφαληστρικών Εταιριών, και λόγω επαγγέλματος αλλά και λόγω οδηγητικής συμπεριφοράς, τη στιγμή που βλέπω άνθρωπο να πηγαίνει με 30 σε δρόμο που το όριο είναι 70, ξυπνάει μέσα μου ο Ελληνάρας.

Έλα μου όμως που υπήρχε λόγος που ο κύριος πήγαινε με 30. Πιθανότατα είχε έρθει από τον δρόμο αυτό προηγουμένως και είχε δει το Τροχονομικό με απλωμένες τις ξόβεργες. Τώρα θα μου πεις και δίκιο θα ‘χεις, είναι αυτό λόγος για να πηγαίνει με 30 (!!!) σε επαρχιακό δρόμο? ΟΧΙ δεν είναι. Αυτό σκέφτηκα κι εγώ και το πάτησα για να τον προσπεράσω, κι ας ήταν και στροφή. Ορατότητα είχα. Είδα ένα αμάξι από μακριά στο απέναντι ρεύμα να μου κάνει σήμα με τα φώτα του. Θεωρώντας πως μου κάνει σήμα για να τον προσέξω, του το ανταπέδωσα κι εγώ. (αυτοφασκέλωσις) Τελευταία στιγμή είδα τον καλό Κύριο Τροχονόμο να μου κάνει σήμα να πιάσω δεξιά.

Ξέρω πως το συγκεκριμένο σημείο είναι «στέκι», τι ήθελα και έκανα την (παράνομη και λάθος, το τονίζω) προσπέραση?

Με τα καινούργια πρόστιμα μου κόστισε 470€ συν μερικούς πόντους στο Point System.

Βόγκηξα δε λέω, αλλά,… παρανόμηξες κύριος? Θα πλερώσεις.

Είναι η δεύτερη φορά που την πατάω, με σχεδόν πανομοιότυπο τρόπο.

Την πρώτη φορά έβγαινα από την Καλαμπάκα και είχα μπροστά μου ένα αγροτικό με Τρικαλινές πινακίδες. Η ίδια περίπτωση κι εκεί.

Τροχονομικό σταματημένο ακριβώς στο σημείο που τελειώνει μια γλυκιά και ανοιχτή στροφή που (ω τι σύμπτωσις!) εννοείται πως απαγορεύεται η προσπέραση. Με 30-40 χιλιόμετρα το αγροτικό, προσπέραση εγώ, περάστε να μας πείτε το ποίημα ο Ευγενέστατος Κύριος Τροχονόμος.

Αναρωτιέμαι, αν δεν ήταν στημένοι οι Ευγενέστατοι Κύριοι Τροχονόμοι, θα πήγαιναν με τα κανονικά τους χιλιομετράκια οι προπορευόμενοι μου? Θα τα έπαιρνα εγώ στην κράνα? Θα παρανομούσα προσπερνώντας τους?
Οι Απαντήσεις είναι ΝΑΙ, ΟΧΙ και ΟΧΙ αντιστοίχως.
Λογικά αν το μετρήσεις το πράμα, το ένα πράμα φέρνει το άλλο και όλα καταλήγουν εκεί.

Αν οι Ευγενέστατοι Κύριοι Τροχονόμοι δεν είχαν στήσει το «μπλόκο» τους, σε τόσο εμφανές σημείο, οι οδηγοί του απέναντι ρεύματος ΔΕΝ θα τους έβλεπαν από 3 χιλιόμετρα μακριά και ΔΕΝ θα έκαναν σήμα στους άλλους. (Ανοίγει παρένθεση. Είναι παράνομο να κάνεις σήμα με τα φώτα σου για ύπαρξη τροχαίας. Κλείνει η παρένθεση.) Η κίνηση των οχημάτων θα ήταν κανονική, και κανείς δεν θα παρανομούσε. (Δεύτερη παρένθεση. Αν η Τροχαία έκανε ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ τη δουλειά της, θα έπρεπε να μαζέψει και τον προπορευόμενο μου για ΑΡΓΗ ΚΙΝΗΣΗ. Τέλος δεύτερης παρένθεσης.)

Στο μπλοκάκι του Ευγενέστατου Κύριου Τροχονόμου πάντως, μέτρησα καμιά δεκαπενταριά ονόματα.

Γερή μπάζα…




Υ.Γ. Φαντάσου να μην φορούσαμε και ζώνες…

Έχω ένα σφάχτη ...

Σφάχτης (Δρ.)

Πριν κάποια χρόνια, είχα μια γειτονοπούλα στο διπλανό διαμέρισμα που σπούδαζε Ιατρική. Ένα γλυκύτατο κοριτσάκι με μια αρκετά εκκεντρική και πολυποίκιλη μητέρα. Η επαφή μας ήταν από φιλική ως φιλικότατη (ζωγραφίζαμε και οι δύο υπέροχα), με την μητέρα της να μας φέρνει συνεχώς σε δύσκολη θέση ρωτώντας μας αν τα «φτιάξαμε» (την πρώτη φορά που βγήκαμε για καφέ), αν φιληθήκαμε, (τη δεύτερη φορά) και γενικότερα με μία ευγενή αφέλεια να μας κάνει να νοιώθουμε λες και σώνει και καλά κάτι έπρεπε να γίνει μεταξύ μας.

Ευτυχώς η Τζένη (το όνομα της γειτονοπούλας) πάτησε πόδι και η καλή, αν και λίαν εκκεντρική, μαμά έκοψε τις ερωτήσεις, τουλάχιστον μπροστά μου. Μια μέρα, η Τζένη μου πρότεινε να τη συνοδέψω στη Χοροεσπερίδα της Σχολής της. Συμφώνησα και ορίσαμε το ραντεβού με την μητέρα της να λάμπει από προσδοκία και αισιοδοξία.

Ως ευσυνείδητος νέος που ήμουν, το απόγευμα της Παρασκευής μπανιαρίστηκα, ξυρίστηκα, χτενίστηκα, (τότε είχα πράμα να χτενίσω) φόρεσα το κουστουμάκι και την power tie, αρωματίστηκα και διοπτροφορών χτύπησα το κουδούνι της πόρτας του διπλανού διαμερίσματος. Η Κυρά Πίτσα μου άνοιξε και μόνο που δεν μου έκανε η ίδια πρόταση για την κορούλα της την μονάκριβη.

Η Τζένη, ευτυχώς, κράτησε πολύ πιο ήπιους τόνους και μέχρι να τελειώσει η Κυρά Πίτσα τις προτροπές για χορό μπλουζ και κράτημα του χεριού σε μένα, ήμασταν ήδη στο ασανσέρ προς το ισόγειο με την Τζένη να ζητά σιωπηλά συγνώμη για τη μαμά της. Στο δρόμο μιλάγαμε, ως συνήθως, για τα των μαθημάτων της και τον διακαή της πόθο να λάβει την ειδικότητα του Ιατροδικαστή ή του Παθολογοανατόμου, ώσπου σε κάποιο σημείο μου λέει, «Τώρα που θα πάμε στο μαγαζί, να ξέρεις, οι γιατροί, ακόμη και ως φοιτητές, είναι λίγο … «περίεργοι» …».

Το δέχτηκα ως θέσφατο και δεν προχώρησα σε ερωτήσεις. Έμελλε να καταλάβω, the hard way τι εννοούσε η καλή μου φίλη.

Αφού καθίσαμε στο τραπεζάκι μας σε ένα παταράκι, μαζί με 3-4 παιδιά από το τμήμα της, και είχαμε πιάσει μια άσχετη συζήτηση, βλέπω μια κοπελιά, ντυμένη σαν 30αρα Κολωνακιώτισσα, να με καρφώνει από την απέναντι μεριά. Κολακεύτηκα, δε λέω, αλλά συνόδευα άλλη, οπότε, ξαναγύρισα την προσοχή μου στην παρέα μας, όπου πλέον η κουβέντα είχε γυρίσει στους καθηγητές και τις αισχρές βαθμολογίες τους.

Το επόμενο που θυμάμαι είναι η προαναφερθείσα κοπελιά να σηκώνεται και να προχωρά προς το μέρος μας, κοιτάζοντας συνεχώς εμένα. Μέχρι να φτάσει στο κάγκελο και να χαιρετήσει την ομήγυρη τα μάτια της δεν έλεγαν να ξεκολλήσουν από πάνω μου. Χαιρέτησε την Τζένη χωρίς καν να την κοιτάξει, αφού συνέχιζε να με καρφώνει και της απαίτησε, μειλίχια, να μας συστήσει.

Μετά τις συστάσεις και την εξήγηση ότι τυγχάνουμε γείτονες («μια πόρτα μας χωρίζει …») η ικανοποίηση στο βλέμμα της κοπελιάς ήταν εμφανής.
«Και μήπως τυγχάνετε Συνάδελφος…?» (με αστραφτερό χαμόγελο όλο δόντια…)

…ξαφνικά αρχίζω και αισθάνομαι σαν θήραμα που κοιτάζει την άκρη της κάνης του κυνηγού του…

«εε.. όχι … Εργάζομαι στο Δημόσιο» (χαμογελώντας γλυκά κι απορημένα)

«Α…» (γρανάζια γυρνάνε και κουμπώνουν)

«μάλιστα…» (βλέμμα που απομακρύνεται γρήγορα γρήγορα)

«Λοιπόν παιδιά θα τα πούμε μετά!» και φεύγει μη ρίχνοντας μια ματιά πίσω της…


Ευτυχώς που η Τζένη δεν με άφησε έτσι. Μου εξήγησε αμέσως τι είχε μόλις συμβεί.

«Οι γιατροί, και ειδικά οι γιατρίνες, ψάχνουν να ζευγαρώσουν με του ιδίου φυράματος. Αν έχουν και παραπλήσιες ειδικότητες, ακόμα καλύτερα. Οδοντίατρος και Γναθοχειρουργός, Παιδίατρος και Γυναικολόγος, κοινό μαγαζί και μοιρασμένο ενοίκιο. Μην την παρεξηγείς. Από το πρώτο εξάμηνο αυτό κάνει.»

«Ωραίο τρόπο έχει πάντως!» υπερθεμάτισα εγώ για να κατατροπωθώ από την επόμενη ατάκα της Τζένης…

«Άλλες το κάνουν χειρότερα…»

Πέρασαν χρόνια από τότε και χαθήκαμε με την Τζένη. Μαθαίνω πως έκανε το αγροτικό της δίπλα στο σπίτι της και τελικά, κατέληξε με ένα Γιατρό για σύζυγο. Παραμένει σε νοσοκομείο και δεν έχει ανοίξει, ακόμα, δικό της ιατρείο. Ευελπιστώ να πάρει κάποτε την πολυπόθητη ειδικότητα του Ιατροδικαστή.

Σκέφτομαι τώρα εγώ. Αν κάποιος ή κάποια, που βλέπει τον γάμο-επάγγελμα-σταδιοδρομία-καριέρα έτσι, πως τελικά σηκώνει το χέρι του και ορκίζεται τον Ιπποκράτειο Όρκο? Που πάει το «Λειτούργημα» αυτού που Ιαίνει? Ιαίνει τελικώς ο Ιατρός ή απλά διάλεξε το ΕΠΑΓΓΕΛΜΑ που αποδίδει τα μέγιστα χρηματικώς και χαρίζει αίγλη και σεβασμό από τους πληβείους?

Πλείστες οι ιστορίες με «Γιατρούς» που τα παίρνουν («Αχ ξέρετε, μου τελείωσε το μπλοκ αποδείξεων … καταλαβαίνετε…» ). Με Καθηγητές που χρεώνουν το 10λεπτο ακριβότερα κι από Ελληνίδες Μοντέλες της Μιας Βραδιάς. Με Επίκουρους που για να σου σώσουν το ένα πόδι σου παίρνουν το άλλο σε χρήμα. Με Διευθυντές Κλινικών που πρώτα θα δεχτούν τους αντιπροσώπους των Φαρμακευτικών με τα πακέτα δώρων για προώθηση φαρμάκων και μετά την πλέμπα που περιμένει να γιάνει.

Μήπως είμαστε ζώα? Μήπως μας μάθανε πως ο Γιατρός, ο Δάσκαλος, ο Παπάς και ο Αστυφύλακας είναι Αι Αρχαί του τόπου τούτου? Η δικιά μας δούλικη συμπεριφορά δεν τους έκανε να είναι αφ υψηλού και παντοκράτορες? Πάνω στις δικές μας πλάτες, με το δικό μας βαλάντιο και εκμεταλλευόμενοι την δική μας ανάγκη δεν έγιναν ούλοι τούτοι οι Γ.Δ.Π.Α. Εξουσία? Η ξιπασιά και η διαφθορά όμως δεν αργεί να φανεί. Όχι στα μάτια των πολλών.

Διάβασα κάπου πως στην Αρχαία Ελλάδα τα δώρα στους Ιατρούς δεν ήταν ασυνήθιστα. Το αντίθετο. Ήταν ένας τρόπος ένδειξης ευγνωμοσύνης, για την ΙΑΣΗ όμως. Όχι ΓΙΑ ΝΑ γιατρέψουν.

Να μια ιδέα. Κάποια παλικάρια έφτιαξαν το www.bloka.gr δίνοντας στεγνά όλα τα γνωστά, και μερικές φορές άγνωστα, για αρκετούς, μπλόκα της Τροχαίας καθώς επίσης και από ποιους δρόμους μπορεί κάποιος να παρακάμψει τα Διόδια των Εθνικών Οδών.
(Παρένθεση. Όταν το Κράτος σε κλέβει εξόφθαλμα, το να το «κλέβεις» είναι ηθικότατο. Άποψή μου. Κλείνει η παρένθεση.)

Μήπως είναι ώρα για ένα άλλο site με την επωνυμία www.agyrtes.gr ? Στο εν λόγω site θα μπορούσαν να γίνονται καταγγελίες, ΧΩΡΙΣ να κατονομάζεται ο Αγύρτης Ιατρός αλλά μόνο ο τόπος εργασίας και η ειδικότητα του. (Μην μας πάνε μέσα και για συκοφαντική δυσφήμιση.) Έτσι, κάθε ενδιαφερόμενος, ασθενής ή συγγενής ασθενούς, θα μπορούσε να τσεκάρει, κατά περιοχή, αν μπορεί να εμπιστευθεί τον γιατρό που κουράρει τον ίδιο ή κάποιο συγγενικό του πρόσωπο. Επίσης θα μπορούσε να υπάρχει και Ονομαστική, αυτή τη φορά, Λίστα Ιατρών που τιμούν το Λειτούργημα. Η καταχώρηση θα πρέπει να γίνεται από επαληθευμένους χρήστες του site για αποφυγή πληρωμένων καταχωρήσεων και αδιάβλητη βαθμολόγηση.

Δεύτερη Ιδέα. Πριν από οτιδήποτε που θα προσομοιάζει Αγροτικό Ιατρείο, κάθε Φοιτητής – Φοιτήτρια Ιατρικής θα πηγαίνει για 6 μήνες, τουλάχιστον, στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα. Μετά, ας πάει και σπίτι του.

Τρίτη Ιδέα. Να καταργηθεί η εισαγωγή των ακοινώνητων φύτουλων από τα Λύκεια και να μπορούν οι νοσοκόμες-νοσοκόμοι με πείρα να δίνουν εξετάσεις για τον Τίτλο του Ιατρού. Έχω προσωπική εμπειρία από νοσοκόμες που έκαναν ακριβέστατη διάγνωση, σε αντίθεση με τους «Γιατρούς», και σώθηκαν ζωές.

Τέταρτη Ιδέα. Να εισαχθεί η Ψυχοτεχνική Εξέταση και στην Ιατρική.
Για ποιο λόγο θες να γίνεις Γιατρός, μικρέ μου?
α) Γιατί αγαπώ τη Λευκή Μπλούζα, ειδικά αυτή με τα μακριάαα μανίκια. Μου πάει χάρμα.
β) Γιατί τα κονομάνε χοντρά
γ) Γιατί είναι κι ο μπαμπάς μου (και θα με βολέψει στην κλινική του Θείου μου του Βουλευτή)
δ) Γιατί θέλω να βοηθήσω τον Συνάνθρωπο μου

Πέμπτη Ιδέα. Αγροτικό στην Κρήτη.
«Ζιατρέ, ή μου το κάμνεις καλά το κοπέλι ή ίσα που σ’έκλαψ’ η μάνα σου…»

Έκτη Ιδέα. (Κλεμμένη από τον Αρκά) Βάζουμε τους διαπιστωμένους αγύρτες να κάνουν ο ένας στον άλλο εγχείρηση. Χωρίς αναισθητικό, εννοείται.

Έβδομη Ιδέα. Αφού μάθουμε το προσωπικό τηλέφωνο του αγύρτη, το κάνουμε γκράφιτι έξω από στρατόπεδα και μέσα σε gay bar.

Όγδοη Ιδέα. Σταματούμε να συμπεριφερόμαστε σαν κολίγοι μπροστά στον τσιφλικά όταν βλέπουμε γιατρό και απαιτούμε να μας κάνει καλά, κατά προτίμηση με όσο το δυνατόν λιγότερα φάρμακα. Γιατί, ως γνωστόν, τα φάρμακα σπάνια γιατρεύουν. Η σωστή διατροφή, η άσκηση και κυρίως η πρόληψη είναι τα καλύτερα γιατρικά. Για κάποιες περιπτώσεις …


Υ.Γ. Καλή δύναμη Σοφάκι μου…

Μάθε Παιδί Μου Letters

Η καημένη η Κυρά Βασιλική κάποτε με είχε πρήξει. Ήταν να πάω στην 1η Λυκείου και ενώ εγώ ήθελα να πάω Τεχνικό Λύκειο σαν τον ξάδερφο μου τον Βάγιο και να γενώ ηλεχτρονικός και να μαστορεύω τηλεοράσεις και στρομπολάϊτς (δεκαετία 80 βλέπετε), εκείνη ήθελε να πάω Γενικό Λύκειο και να περάσω σε «καμία σχολή της προκοπής» όταν θα ερχόταν η ώρα των Πανελαδικών. Μέχρι και την τελευταία μέρα μεταγραφών τσακωνόμασταν. Πέρασε το δικό της.

Γράφτηκα στην 1η Γενικού Λυκείου.

Στο τέλος της χρονιάς και από καθαρή ευρυεδρίαση έμεινα μετεξεταστέος μόνο στη Γεωλογία και τα Θρησκευτικά. (από τότε φαινόμουνα…) Έδωσα τον Σεπτέμβρη και πέρασα, στην τρίχα.

Γενικός Βαθμός Α’ Λυκείου 13.4

Γράφτηκα στην 2α Τεχνικού Λυκείου, Τμήμα Μηχανολόγων.

Χαρά εγώ! Πέρασε επιτέλους το δικό μου.
Θα κάναμε και Τεχνικό Σχέδιο, και Αγγλικά και … και Εργαστήρια!!!
Και να τα σκαριφήματα σε πρόσοψη, κάτοψη και τομή (20αρι ευκολάκι) και να τα λιμαρίσματα δοκιμίων σε stahl 37 (λαμαρίνα 5mm) και να οι ηλεκτροσυγκολλήσεις και να οι οξυγονοκολλήσεις και να τα τρυπανίσματα και να οι αρμογές Τ και Π, ήμουν στον παράδεισο!

Κάναμε και Αυτοκίνητα, Στοιχεία Μηχανών, και το μισητό απ’ όλους Αντοχή Υλικών. Ευτυχώς ΔΕΝ κάναμε Χημεία και τα Μαθηματικά ήταν για τα μάτια του κόσμου. (Τρία Ζήτω και τρία Χιπ Χιπ Χουρά!) Στη Φυσική, αν και τη λάτρευα, είχα σχεδόν όλες μου τις «Δικαιολογημένες» απουσίες. Η Καθηγήτρια ήταν ένα αίσχος και μισό.

Ας είναι καλά η Κυρία Αγγελάκα των Ελληνικών που κάποια στιγμή διάβασε κάτι μπουρδίτσες που έγραφα στο πρόχειρο μου και αφού με κοίταξε με ένα μυστήριο βλέμμα μου είπε, «Μη σταματήσεις να γράφεις και να διαβάζεις, ποτέ!» Ακόμα το θυμάμαι…

Γενικός Βαθμός 2ας Λυκείου 15.7

Στην 3η Λυκείου ο γράφων ήταν απουσιολόγος. Τεχνικό Λύκειο βλέπετε. Εκείνη τη χρονιά (1987) έγινε και η συγχώνευση των Τεχνικών με τα Επαγγελματικά Λύκεια.

Εκεί, στην 3η , παρατήρησα ένα τρομερό φαινόμενο. Ενώ εμείς, των Κλάδων, ήμασταν 12μελή – 15μελή τμήματα, δημιουργήθηκαν δύο τμήματα 4οδεσμιτών και σχεδόν δεν χωρούσαν στις αίθουσες. Πατείς με πατώσε τα 4οδεσμιτάκια για μια θέση στον ήλιο της εσωτερικής μετανάστευσης που λεγόταν, «Πάω-να-σπουδάσω-μακριά-από-το-σπίτι-μου-και-αυτούς-που-με-πρήξανε-να-διαβάζω».

Στο τέλος της χρονιάς και ενώ εμείς πηγαίναμε να πάρουμε τα Πτυχία μας (και ΟΧΙ απολυτήρια, το τονίζω) βλέπαμε τα καημένα τα παιδιά της 4ης Δέσμης να χτυπιούνται κλαυθμυρίζοντας στα κάγκελα. Είχα συμπληρώσει κι εγώ μηχανογραφικό, όπως όλοι, και παρατηρώντας τον πίνακα με τις βαθμολογίες και τα μόρια είδα ένα «Επιτυχών» δίπλα στο όνομα μου. Δεν ξέρω αν ισχύει ακόμα, αλλά τότε τα ΤΕΛ είχαν ένα ποσοστό εισακτέων στα ΤΕΙ γύρω στο 12,5 % με τα μόρια του Πτυχίου τους. (1.750 έβγαζα εγώ)

Είχα δηλώσει όλες κι όλες δύο σχολές στα Τ.Ε.Ι. Λάρισας. Μηχανολόγων (αρρώστια λέμε) και μη γνωρίζοντας κάτι άλλο άξιο λόγου, Έργων Υποδομής. Από λάθος είχα βάλει το Νο 1 στην Έργων Υποδομής και, φυσικό επόμενο, πέρασα σε αυτή.

Αδιάφορο.
Ούτως ή άλλως δεν είχα σκοπό να πάω να φάω 4 χρονάκια «σπουδάζοντας». Εγώ ήθελα μουτζούρα, δουλειά, μεροκάματο. (Το γιαπί, το πηλοφόρι, το μυστρί, που λέει και το λαϊκόν άσμα.)

Μία 4οδεσμίτισσα συμμαθήτρια, που δεν πέρασε, με το που είδε ότι είχα περάσει με άρχισε στα συχαρίκια, μόνο και μόνο για να της κοπεί η ανάσα μόλις της είπα ότι δεν θα πάω ούτε να γραφτώ. Η έρμη κόντεψε να βάλει, ξανά, τα κλάματα.

Ο Κύριος Κυριτσόγλου, υπεύθυνος του Τμήματος Μηχανολόγων, με έπιασε από το μπράτσο και με στοργικό ύφος με μάλωσε που δεν τον είχα ακούσει για την ΣΕΛΕΤΕ που με έψηνε σχεδόν ολόκληρη τη χρονιά για να δώσω. Όταν είχαμε Εργαστήρια κάναμε το μάθημα σχεδόν μαζί.

Έφυγα από το ΤΕΛ με ανάμεικτα συναισθήματα εκείνη τη μέρα. Από την μια ικανοποίηση για το ότι είχα περάσει σε σχολή των ΤΕΙ και μάλιστα με υψηλή Βάση, από την άλλη ένα μούχρωμα για το ότι δεν θα πήγαινα ποτέ. Το γεγονός πως δεν το κυνήγησα καν απλά δεν με ενδιέφερε. Μέσα στην στρατιωτική τσάντα, που εγώ είχα κάνει σχολική με το BIC και μπόλικη φαντασία, ήταν το Πτυχίο του Μηχανολόγου Εργαλειομηχανών, ένα πακέτο Camel άφιλτρα και 3 βιβλία που τσούρνεψα από τους Ηλεκτρονικούς. Έτσι κι αλλιώς για κάψιμο τα είχαν.

Στα χρόνια που πέρασαν, από τότε μέχρι τώρα, πέρασα αρκετές ακόμα φορές από τα θρανία. Ας είναι καλά η δουλειά μου. Συνεχής εκπαίδευση. Το μεγαλύτερο δώρο που μου έκανε, ήταν όταν πέρασα το Σχολείο Εκπαιδευτών Εδάφους. Το πτυχίο, από αυτό το σχολείο ειδικά, σου δίνει τη δυνατότητα, αν το θελήσεις, να διδάξεις σε Τεχνικές Σχολές σαν Βοηθός Καθηγητή.

Στη δουλειά, πλέον, βρίσκομαι μπροστά στον πίνακα και έχω μαθητές. Κατά τα λεγόμενα τους δε, χαίρονται να τους κάνω μάθημα εγώ γιατί, «τους τα κάνω λιανά χωρίς να τους κουράζω»…

Ίσως επειδή τελικά είχα δίκιο εγώ, και όχι η Κυρά Βασιλική.

Σίγουρα είχε δίκιο ο Κύριος Κυριτσόγλου…



Υ.Γ. Αφιερωμένο στα Κάτω απο τη Βάση Παιδιά...

Craving

Πόσες φορές δεν ένοιωσα σαν βαμπίρ. Σαν εκείνα τα βαμπίρ που δεν ξέρουν πως είναι βαμπίρ και ενώ πεινάνε για αίμα, η πείνα τους δεν έχει στόχο. Δεν ξέρουν πως αυτό που θα λυτρώσει το είναι τους είναι το υγρό της ζωής που κυλάει στις φλέβες κάποιου άλλου.

Από την άλλη, εγώ, γνωρίζω ποιο είναι το αντικείμενο της ακατάσχετης επιθυμίας μου, της πείνας μου. Είναι κάτι τόσο τετριμμένο που καταντά σχεδόν γελοίο. Βασανιστικά γελοίο και γελοία βασανιστικό.

Ο έρωτας.

Ο χιλιοτραγουδισμένος, ο υμνώμενος από θεούς κι ανθρώπους αντάμα, ο λυτρωτής, ο άπιαστος, ο βασανιστής, ο κατακτητής, ο αλωτής, ο δραπέτης, ο παράνομος, ο οργωτής, ο σπορέας, ο θεριστής και ο αλωνάρης της ψυχής.

Ο έρωτας.

Εκείνος ο έρωτας που σε κάνει πραγματικά να μπαίνεις σε άλλη χωροχρονική κλίμακα. Που σε κάνει να ξεπετάς δουλειές που σου έπαιρναν μέρες σε ώρες. Που σε κάνει να χαμογελάς, έτσι, χωρίς λόγο. Που σου φοράει πανοπλία και σε προστατεύει από κάθε λογής κακό.

Εκείνος ο έρωτας που δεν χρειάζεται να του μιλάς με τις ώρες, εκείνος ο έρωτας που δεν χρειάζεται να τον κοιτάς στα μάτια, εκείνος ο έρωτας που δεν έχει ανάγκη να ακούει το «σ’ αγαπώ» σου για να σ’ αγαπάει.

Εκείνος ο έρωτας που περνάει πάνω από τη σάρκα και την καίει, σαν να μην την χρειάζεται. Σαν να είναι μια μικρή ανάπαυλα στην πορεία του. Εκείνος ο έρωτας που δεν έχει ανάγκη την παρουσία σου.

Εκείνος ο έρωτας που σε ξυπνάει από το λήθαργο της ζωής για να σου την δείξει με όλα της τα χρώματα. Εκείνος ο έρωτας που σε κάνει να μην θες να κοιμηθείς. Εκείνος ο έρωτας που σε τρομάζει με το μέγεθος του και ταυτόχρονα με το πόσο πολύτιμα μικρός μπορεί να είναι.

Εκείνος ο έρωτας.

Ένας έρωτας χωρίς εγωισμό, χωρίς αυταπάτες και ανασφάλειες. Χωρίς τα «μη» του φλερτ. Ένας έρωτας απλός.

Ένας έρωτας αμόλυντος.

Ένας έρωτας Ιθάκη.

Ένας έρωτας που μπορεί να μείνει παιδί.

Ένας έρωτας σαν κουρδισμένος καταπέλτης με σημάδι τα άστρα.

Ένας έρωτας του νου και των αισθήσεων του.

Ένας έρωτας πηγή.

Ένας έρωτας με μικρό το ε.

Ένας έρωτας που μπορεί να συνταράξει σώματα.

Αλλά κυρίως, συνταράσσει το πνεύμα.

…κι αυτός είναι ο μεγαλύτερος έρωτας…

για αυτόν τον έρωτα πεινάω …

…κι ακόμα δεν τον άγγιξα στο μεγαλείο του …

Two Spirits

Ανέκαθεν προτιμούσα την σάτιρα από την «στεγνή» ανάλυση. Πολιτική, διεθνείς ή διαπροσωπικές σχέσεις, πάντα θα έβρισκα τον πιο επιτυχημένο σχολιασμό δοσμένο από το πενάκι ενός σκιτσογράφου – γελοιογράφου.

Μπορεί να είσαι κλεισμένος σε ένα μπουντρούμι για έξι μήνες, ένα χρόνο, για όσο διάστημα θέλεις, χωρίς καμία επαφή με τον έξω κόσμο. Με το που θα βγεις και πιάσεις στα χέρια σου μια σατιρική φυλλάδα ή χαζέψεις, λαθραναγνώσκωντας, τις γελοιογραφίες στις υπόλοιπες «πολιτικές» εφημερίδες, είσαι ενήμερος για τα πλέον σημαντικά γεγονότα, τάσεις και στάσεις.

Το ίδιο ισχύει βέβαια και με τις σατιρικές εκπομπές της τηλεόρασης. (Αλλά σιγά μην ασχοληθώ με το χαζοκούτι.)

Έτσι λοιπόν μελετώ, ανάμεσα σε άλλα, τακτικότατα το αμερικάνικο MAD.

Στο τελευταίο του τεύχος που έχω ανά χείρας λοιπόν, διάβασα κάτι που πραγματικά με εξέπληξε. Μία αναγνώστρια, Ιθαγενής Αμερικάνα, ορμώμενη από ένα σατιρικό (τι άλλο…? ) άρθρο του περιοδικού με θέμα τους ομοφυλόφιλους καουμπόηδες, πληροφορεί τους εκδότες του περιοδικού ότι, α) η λέξη Squaw (αναφερόμενη στις Ινδιάνες) ήταν λέξη του Λευκού Κατακτητή και ουδέποτε την χρησιμοποίησαν οι της φυλής της και β) ότι ΠΡΙΝ πάνε στο Αμέρικα οι λευκοί, οι ομοφυλόφιλοι Ιθαγενείς Αμερικάνοι έχαιραν μεγάλων τιμών ως Σοφοί Άνθρωποι. Τους αποκαλούσαν «Δύο Πνεύματα» γιατί είχαν την ικανότητα να καταλαβαίνουν θηλυκές και σερνικές απόψεις αντάμα. Ήταν επίσης δάσκαλοι και είχαν το δικαίωμα … να παντρευτούν.
Όλα αυτά βεβαίως άλλαξαν άρδην με την εισαγωγή των διαστρεβλωμένων λευκών ιδεών.

Τάδε έφη, Carol Shneider, Susquahannock/Cherokee, Dundee, New York

Στο τελευταίο τεύχος των SCHOOLIGANS, που δεν έχει καμία σατιρική χροιά βέβαια, διάβασα επίσης την συνέντευξη ενός άγνωστου, για μένα, ποιητή. Διάβασα είπα? Λάθος. Ρούφηξα. Τρίπαξ.

75 ετών σήμερα ο Ντίνος Χριστιανόπουλος, σεβάσμιος, με την γραβατούλα του με το κουστουμάκι του, με το περιποιημένο του μουστακάκι, ένας κανονικός γεροδάσκαλος, μιλάει για τα νεανικά του χρόνια στο κατηχητικό, για τους «μεγάλους» και τους μεγάλους Έλληνες ποιητές, για το μάταιο του έρωτα και του πάθους. Για τα ποιήματα και τις επαναστάσεις του.

Ο λόγος του άμεσος, σαφής, αυταποδυκνειούμενος και ζωντανός. Σου γαργαλάει τις συνάψεις σε σημείο έγερσης. Σε σημείο επανάστασης. Αρνείται κατηγορηματικά τον όρο «Νεολαία» ως μη πραγματικό, γιατί απλούστατα βάζει τους πάντες στο ίδιο τσουβάλι. Λέει την πεολειχία τσιμπούκι, την καύλα κάβλα (με βήτα), τους όρχεις αρχίδια και γενικότερα τα πράγματα με τ’ όνομα τους.

Απομυθοποιεί, δικαίως, μεγάλα και «βαριά» χαρτιά της Ελληνικής Ποίησης και απαγγέλλει Καρυωτάκη («Όταν οι άνθρωποι θέλουν να πονείς/ μπορούνε με χίλιους τρόπους/ Ρίξε το όπλο και σωριάσου πρηνής/ όταν ακούσεις ανθρώπους… το έχω γραμμένο σε κάποιο πρόχειρο του γυμνασίου … και έπαθα όταν το διάβασα ξανά…). Αντιμετωπίζει στα ίσια τον θάνατο, ταξιδεύει για την Ιθάκη του ακόμα, ξέρει πως το να λες «σ’αγαπώ» δεν λέει τίποτα. Βρίθει σοφίας ο Κύριος Χριστιανόπουλος. Σοφία εμφανώς κερδισμένη με κόπο, το πολυτιμότερο είδος Σοφίας.

Θα ήθελα να είχα έναν τέτοιο Δάσκαλο. Όχι μόνο για μένα, αλλά και για τον γιο μου.
Άσχετο αν ορισμένοι τον έχουν αφ-ορίσει και ζητούν να αφαιρεθούν τα ποιήματα του από τα σχολικά εγχειρίδια.
Διάολε! Θα ήθελα να τον έχω Παππού, αν όχι Πατέρα.

Παραθέτω ποίημα του που βρίσκεται και στο SCHOOLIGANS αλλά και στη συλλογή του «Ποιήματα» (1992)

ΕΝΟΣ ΛΕΠΤΟΥ ΣΙΓΗ

Εσείς που βρήκατε τον άνθρωπο σας

κι έχετε ένα χέρι να σας σφίγγει τρυφερά

έναν ώμο ν’ ακουμπάτε την πίκρα σας,

ένα κορμί να υπερασπίζει την έξαψη σας,

κοκκινίσατε άραγε για την τόση ευτυχία σας,

έστω και μια φορά;

είπατε να κρατήσετε ενός λεπτού σιγή

για τους απεγνωσμένους;

...


Μήπως να πω ότι τυγχάνει ομοφυλόφιλος ή δεν χρειάζεται?

Scheiβe Uber Alles!!! (Για γενναίους αναγνώστες)

Μια… «ευχή» λέει, «Σκατά να φας, σκατά να πιεις, μες στα σκατά να πέσεις, μες στα σκατά να κοιμηθείς, να μην μπορείς να χέσεις!»

Προφανώς, ο συντάκτης της εν λόγω δημώδους «ευχής», ήξερε πολύ καλά τι εστί Δυσκοιλιότητα. Εγώ το ανακαλύπτω σιγά σιγά μέσω του μικρού.

Ο καημενούλης ζορίζεται. Μαζί του κι εμείς.

45 ημερών είναι ο έρμος και δεν έχει μάθει ακόμα πώς να πέρδεται όπως ο καλός ο κόσμος. Όλο γκρινιάζει, κλαίει και αφού τελικώς η πίεση εντός της κοιλιακής χώρας φτάσει τα κατάλληλα psi και αμοληθούν τα βρωμερά αέρια εκ του εντέρου του, χαζογελάει σαν να κέρδισε το Τζόκερ μετά από 6απλό Τζακπότ με δώρο πιπίλα-mp3 player με τις επιτυχίες της Παπαρίζου.

Η εποποιία αρχίζει όμως όταν τα διατροφικώς στερημένα απόβλητα του φτάσουν σε κρίσιμη μάζα. Τότε οι εκφράσεις του βρεφικού του προσώπου εναλλάσσονται ανάμεσα σε, απορία, έκπληξη, βαρεμάρα, δυσπιστία, τσατίλα, απελπισία, χαύνωση, χλιχλίβισμα (?), αναμπουφτούρδισμα (??), πραπράστωμα (???) μέχρι να καταλήξουν σε μια νιρβανώδη έκφραση συνοδευόμενη από τα γνωστά σε όλους μας, «ΜΜΜΜΜΜμμμμμμμμμγκχ…μμμμμμμμμμμμμΜΜΜΜμμγκχ!»

Α-να-κού-φι-σιςςςς…

Αμέσως μετά, κοιμόμαστε.

Όλοι.

Αναγκαστικά η εν λόγω κατάσταση με έριξε σε βαθιά (όχι κατάθλιψη, όοοοχι!) σκέψη. Μάλιστα.

Γιατί, τα σκατά, διότι περί αυτών ο λόγος, αν και μας έχουν εμπνεύσει δεκάδες εκφράσεις με χιλιάδες λεπτές αποχρώσεις αποστροφής και απελπισίας, σε όλες σχεδόν τις γλώσσες, είναι τόσο, μα τόσο, σημαντικά.

Δεν είναι σημαντικά?

Μια λέξη θα πω… Λυματολάσπη.

Όλοι την παράγουν, κανείς δεν τη θέλει.

Νομάρχηδες, Δημαρχαίοι, Πολιτικοί και γευσιγνώστες (όρα πολίτες) τσακώνονται για το ποιος να την πάρει. Λέτε να την διακτινήσουμε στο Α του Κενταύρου τελικώς?

Πέρα από τη λυματολάσπη όμως θα ήθελα να τονίσω κάτι άλλο. Όλοι όσοι έχουν ασχοληθεί με οποιασδήποτε μορφής καλλιέργεια (πλην τον πανεπιστημιακών που είναι ακαλλιέργητοι ούτως ή άλλως) γνωρίζει πέραν πάσης αμφιβολίας πως το καλύτερο λίπασμα για μποστάνι ή χωράφι είναι η κοπριά… Οι καβαλίνες… Οι σβουνιές… Τα σκατά των ζώων βρε αδερφέ!

Οι φίλοι Σουηδοί δε, πέραν της ευγενούς τέχνης της Σουηδικής Γυμναστικής, των πορνό σε 8 μιλιμέτρ, των κρεατοσφαιριδίων (Swedish meatballs Π.Ο.Π.) και των Σουηδικών επίπλων που κοσμούν κάθε φοιτητικό-παιδικό δωμάτιο από το 70 και δώθε, βρήκαν πως ακόμη και τα δικά μας κακάκια, με ελάχιστη έξτρα επεξεργασία, μπορούν να μας δώσουν ενέργεια, ως μέσο παραγωγής φυσικού (φυ-σι-κό-τα-του) αερίου.

ΚΑΙ ανακούφισις ΚΑΙ οικονομία. Τρέμε ΔΕΗ, σε έχω χεσμένη! …ένα πράμα.

Αφού εκμεταλλευτούμε λοιπόν τα Διατροφικώς Στερημένα Απόβλητα των εντέρων μας για παραγωγή φυσικού (φυσικότατου, είπαμε) αερίου και χάσουν την ικανότητα παραγωγής του, μπορούμε κάλλιστα να τα χρησιμοποιήσουμε ως λίπασμα στο μποστάνι μας και να έχουμε Βιολογικές® σοδιές, χωρίς νιτρικά λιπάσματα και λοιπές χημικές αηδίες. Προσοχή! Οι γνώστες, ξέρουν πως η κοπριά μπορεί να αποβεί μοιραία για την καλλιέργεια, αν την βάλεις πριν «χωνέψει». Συνήθως η κοπριά που χρησιμοποιείται είναι αυτή του προηγούμενου χρόνου.

(Ανοίγει παρένθεση. Οι ντομάτες που έφαγες στο χωριό και τρελάθηκες με το άρωμα και τη γεύση τους, με τι λίπασμα νομίζεις πως βγήκανε, ε? Κλείνει η παρένθεση.)

Φανταστείτε λοιπόν, μια ανεξάρτητη ενεργειακά Ελλάδα. Και δεν αναφέρομαι σε Αιολικά Πάρκα και Ενέργεια από τα Κύματα του Αιγαίου ή τα (φημολογούμενα) πετρέλαια του (μη χέσω…).

Πάλι σας βλέπω να απορείτε.

Θα σας παραπέμψω στους προϋπολογισμούς κάθε Δημόσιας Υπηρεσίας.

Το τι χρήμα ξοδεύουμε κάθε οικονομικό έτος για αγορά κωλόχαρτου σε Νομαρχίες, Δημαρχεία, Υπουργεία και λοιπές Δημόσιες Υπηρεσίες δεν περιγράφεται. Τα ποσά συναγωνίζονται επάξια το μερίδιο του Α.Ε.Π. για την Παιδεία. (Κάθε συσχετισμός, δικός σας.)

(Ανοίγει παρένθεση. Μα ΟΛΟΙ περιμένουν να πάνε στο γραφείο για να χέσουν? Κλείνει η παρένθεση)

800.000 Δημόσιοι Υπάλληλοι (…) και οι συν αυτοίς κώλοι θα φροντίζουν, μέσω της πλέον παραγωγικής μεθόδου, για την ευμάρεια αυτού του τόπου, μιας και, προφανέστατα, η παραγωγή είναι στα πάνω της και χωρίς πτωτικές τάσεις. Από τη λυματολάσπη των Δ.Υ. θα παίρνουμε ενέργεια και μετά θα λιπαίνουμε τα χωράφια όοοολης της Ελλάδας. Όλη η Ελλάδα Βιολογικές καλλιέργειες!!! Και όλο αυτό με ελάχιστο πραγματικό κόστος. (Έχω ανατριχιάσει λέμε…)

Εννοείται πως το πριμ Παραγωγικότητας θα κοπεί. Εμ να τρως, εμ να χέζεις, εμ να κάνεις το καλό, εμ να θες και πριμ παραγωγικότητας? Θα σου έλεγα που να το ‘βαζες αλλά θέλουμε την δίοδο ανοιχτή.

Ο καιρός γαρ εγγύς Συνέλληνες!